Η αλεπού κόβει βόλτες στο δάσος και βλέπει το λαγό να γράφει στο λάπτοπ κάτω από ένα δεντράκι.
- Καλημέρα, λαγέ.
- Καλημέρα, αλεπού.
- Τι γράφεις, λαγέ;
- Το διδακτορικό μου.
Γελά η αλεπού ακατάσχετα.
- Και τι θέμα έχεις;
- Πως ο λαγός τρώει την αλεπού.
- Με δουλεύεις, γίνονται αυτά τα πράγματα;
- Έλα να σου δείξω.
Πράγματι, προχωρούν προς μια κοντινή σπηλιά, μπαίνουν μέσα, ακούγονται θόρυβοι πανικού και μετά ησυχία. Στο τέλος βγαίνει μόνος του ο λαγός, κάθεται και συνεχίζει το γράψιμο.
Περνάει αργότερα η ύαινα, τα ίδια:
- Καλημέρα, λαγέ.
- Καλημέρα, ύαινα.
- Τι γράφεις, λαγέ;
- Το διδακτορικό μου.
Γελά ασταμάτητα η ύαινα...
- Και τι θέμα έχεις;
- Πως ο λαγός τρώει την ύαινα.
- Με δουλεύεις, γίνονται αυτά τα πράγματα, αφού εγώ σε κάνω μια μπουκιά!!!
- Έλα να σου δείξω...
Ξανά το ίδιο σκηνικό, μπαίνουν στη σπηλιά και μετά από το σχετικό σαματά και τη νεκρική σιγή βγαίνει ο λαγός.
Περνάει τέλος και ο λύκος.
- Καλημέρα, λαγέ.
- Καλημέρα, λύκε.
- Τι γράφεις, λαγέ;
- Το διδακτορικό μου.
Γέλια ο λύκος μέχρι δακρύων...
- Και τι θέμα έχεις;
- Πως ο λαγός τρώει το λύκο.
- Με δουλεύεις; Πρέπει να σε κόψουν στο διδακτορικό!!!
- Έλα να σου δείξω...
Πλησιάζουν στη μυστήρια σπηλιά και όπως μπαίνουν στο σκοτάδι ανατριχιάζει ο λύκος που βλέπει βήματα ζώων να μπαίνουν και να μη βγαίνουν και κόκαλα σκορπισμένα παντού. Εκεί που κοντεύει να κατουρηθεί επάνω του βλέπει στο βάθος το λιοντάρι να κάθεται.
- Τι είναι αυτά που μου κάνεις ρε λαγέ, είπαμε πως ο λαγός τρώει το λύκο, όχι το λιοντάρι τρώει το λύκο. Πού με έφερες;
- Δεν κατάλαβες! Το λιοντάρι επιβλέπει το διδακτορικό μου. Εγώ δουλεύω και αυτός τρώει.
Ένας ανωγειανός δούλευε σε ένα μαιευτήριο σας μεταφορέας των εγκύων από το δωμάτιο στην αίθουσα τοκετού και αντίστροφα. Μια μέρα ήρθε για να γεννήσει μια πάρα πολύ χοντρή κυρία. Πονούσε η φουκαριάρα (ήταν η πρώτη της γέννα) και ούρλιαζε. Κατά την μεταφορά από το δωμάτιο στην αίθουσα τοκετού ο ανωγειανός που την μετέφερε τα είχε φτύσει από την κούραση γιατί όπως είπαμε ήταν θεόχοντρη. Ιδρωμένος και διαολισμένος αυτός, να ουρλιάζει από τους πόνους αυτή. Ξαφνικά η γυναίκα ένιωσε μια ανακούφιση και νόμισε ότι γέννησε. Ρωτάει λοιπόν στον ανωγειανό. Τό Κανά κύριε Γιώργο; Σηκώνει αυτός το σεντόνι με το οποίο ήταν σκεπασμένη και διαπιστώνει ότι το μόνο που είχε κάνει η κυρία ήταν μια χοντρή κουράδα.
Της λέει λοιπόν.
Κυρία μου, αν τα κάνατε έτσι τα παιδιά θα έκανα κάθε μέρα ένα!