Περπατούσε μια γριούλα στο δρόμο με τη τσάντα της στο χέρι. Ξαφνικά εκεί που προχωρούσε η καημένη στο δρόμο της, βγαίνει ένας τσαντάκιας και της βουτάει τη τσάντα, με όλα της τα λεφτά μέσα.
Όμως, ο τσαντάκιας δεν προλαβαίνει να κάνει ένα βήμα και πετάγεται από ένα θάμνο εκεί δίπλα ένας πράσινος μασκοφόρος και με ένα αριστερό κροσέ, τον σωριάζει κάτω και δίνει τη τσάντα στη γριούλα.
Τότε η γριούλα αρχίζει να τον ευλογεί:
- "Ευχαριστώ παιδάκι μου. Να `σαι καλά. Πες μου το όνομα σου καλέ μου άνθρωπε."
- "Με λένε Χελωνονιτζάκι, γιαγιούλα."
- "Α, ωραία. Και εγώ από την Κρήτη είμαι σύντεκνε."
Είναι κάποιος στο σπίτι και χτυπάει το τηλέφωνο. Το σηκώνει:
- Εμπρός;
- Μπορώ και μιλάω!
Κοπανάει το τηλέφωνο κάτω νευριασμένος.
Ξαναχτυπάει το τηλέφωνο. Το σηκώνει:
- Μπορώ και μιλάω!
Το κλείνει πάλι.
Ξαναχτυπάει το τηλέφωνο. Το σηκώνει:
- Μπορώ και μιλάω!
Το κλείνει πάλι.
Ξαναχτυπάει το τηλέφωνο. Το σηκώνει:
- Μπορώ και μιλάω!
- Και εγώ μπορώ και μιλάω.
- Ναι. Αλλά εσύ δεν είσαι αγελάδα!