Σε ένα δάσος μια αλεπού συναντά ένα μικρό λαγό, και του λέει:
- Γεια σου μικρέ, τι σκαρώνεις;
- Γράφω μια διατριβή για το πως οι λαγοί τρώνε τις αλεπούδες, λέει ο λαγός.
- Έλα τώρα, φιλαράκι, το ξέρεις πως αυτό δεν γίνεται!
- Ακολούθησε με και θα δεις.
Και οι δύο κατευθύνονται στην κρυψώνα του λαγού και μετά από λίγο ο λαγός επιστρέφει με την ευχαρίστηση ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του.
Μετά εμφανίζεται ο λύκος.
- Γεια σου, με τι ασχολείσαι;
- Γράφω το δεύτερο κεφάλαιο της διατριβής μου, για το πως οι λαγοί καταβροχθίζουν τους λύκους.
- Τρελός είσαι; Έχασες την ακαδημαϊκή σου ειλικρίνεια;
- Έλα μαζί μου και θα σου δείξω.
Όπως πριν, ο λαγός επιστρέφει με ένα βλέμμα ευχαρίστησης και με ένα διδακτορικό στα λαγοπόδαρά του.
Τελικά, η κάμερα ζουμάρει στο εσωτερικό της σπηλιάς όπου κρύβονταν ο λαγός και, όπως όλοι λογικά το μαντέψατε, βλέπετε ένα αγριεμένο, τεράστιο λιοντάρι, να κάθεται δίπλα σε μερικά ματωμένα γούνινα απομεινάρια του λύκου και της αλεπούς...
Ηθικό δίδαγμα:
Δεν είναι το περιεχόμενο της διατριβής σου που έχει σημασία –
ο επιβλέπων του διδακτορικού σου είναι που πραγματικά μετράει.
Δυο Σκωτσέζοι χάνονται στις Aλπεις.
Ξεκινούν διάφοροι φορείς προσπάθεια να τους βρούν.
Μετά από αρκετές μέρες τους εντοπίζουν σε κάποιο καταφύγιο.
Φτάνουν και χτυπούν την πόρτα:
Ανοίξτε, Ερυθρός Σταυρός.
Και ακούγεται μια αδύναμη φωνή από μέσα:
- Δώσαμε, δώσαμε...