Πάει ο Einstein στον παράδεισο και συναντάει τον Αγιο Πέτρο.
- Γεια σου παιδί μου, του λέει ο Αγιος Πέτρος. Ποιος είσαι εσύ που θέλεις να μπεις στο παράδεισο;
- Είμαι ο Einstein, λέει αυτός.
- Όλοι λένε ό,τι ψέμα τους κατέβει για να μπουν στο παράδεισο. Πρέπει να μου το αποδείξεις.
- Μπορώ να έχω μια κιμωλία και έναν πίνακα;
- Και βέβαια, του λέει ο Αγιος Πέτρος που αμέσως του εμφανίζει μια κιμωλία και έναν πίνακα.
Ο Einstein αρχίζει και γράφει στον πίνακα και αποδεικνύει την θεωρία της σχετικότητας με μαθηματικά που μόνο αυτός ξέρει.
- Πέρνα τέκνον μου. Εσύ είσαι ο αυθεντικός, του λέει ο Αγιος Πέτρος.
Μετά από λίγο, εμφανίζεται ο Picasso. Ο Αγιος Πέτρος τον αμφισβητεί και αυτόν και του ζητάει να αποδείξει ότι είναι πράγματι αυτός που δηλώνει.
- Μπορώ να δανειστώ για λίγο τον πίνακα και την κιμωλία; ρωτάει ο Picasso.
- Μα φυσικά τέκνον μου.
Και σε πέντε λεπτά του σχεδιάζει ένα αριστούργημα που μόνο ο Picasso μπορεί.
- Πέρνα γιε μου και εσύ, του λέει ο Αγιος Πέτρος. Το έργο σου μίλησε από μόνο του. Είσαι πράγματι ο Picasso.
Μετά από λίγο...ΤΣΑ! εμφανίζεται και ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος στις πύλες.
- Hi, κύριε Πέτρο, what's up? Κάνεις λίγο στην άκρη για να μπω;
- Και ποιος νομίζεις ότι είσαι εσύ παιδί μου; απαντάει ξαφνιασμένος ο Αγιος Πέτρος.
- Μα πως... όλοι με ξέρουν! Είμαι ο πλανητάρχης, ο Τζόρτζ Μπους junior.
- Θα πρέπει και εσύ να αποδείξεις την ταυτότητα σου, όπως έκαναν ο Einstein και ο Picasso.
- Και ποιοι είναι αυτοί; του απαντάει ο Μπους.
- Καλά καλά... Εσύ είσαι, πέρνα!
(τώρα πως τον έβαλε μέσα στο παράδεισο αυτόν, είναι άλλο ανέκδοτο)
Ένας κύριος πήγε σ' ένα εστιατόριο να φάει.
Είχε όρεξη για κοτόπουλο Φρανκφούρτης. Έρχεται ο σερβιτόρος να του πάρει παραγγελία:
- Ένα κοτόπουλο Φρανκφούρτης παρακαλώ, λέει ο πελάτης.
- Μάλιστα, αμέσως.
Πάει στο μάγειρα και του λέει τι ζήτησε ο πελάτης.
Εκείνος πάει αμέσως στο ψυγείο κρεάτων και φέρνει ένα απλό κοτόπουλο.
- Πάρε αυτό. Φρανκφούρτης δεν έχουμε. Σιγά μην το καταλάβει. Όλα ίδια είναι.
O σερβιτόρος πάει το κοτόπουλο στον πελάτη. Ο πελάτης το κοιτάζει καλά και μετά το φέρνει στην μύτη του.
- Δεν είναι αυτό που ζήτησα. Αυτό είναι Καλαμάτας!
Έκπληκτος αυτός, πάει στην κουζίνα και ζητάει ένα άλλο. Γίνεται πάλι το ίδιο. Tο πάει στον πελάτη, εκείνος το μυρίζει και λέει:
- Αυτό είναι Χίου!
H ιστορία επαναλαμβάνεται...
- Αυτό είναι Μιμίκος... Αυτό είναι Αρτης... κλπ.
Ξαφνικά ένας πελάτης που τον άκουγε, σηκώνεται, πάει κοντά και του λέει:
- Ρε φίλε, εγώ είμαι υιοθετημένος και δεν γνωρίζω την καταγωγή μου. Δεν με μυρίζεις και εμένα, να μου πεις από που είμαι;