Ήταν ο Κώστας και ο Γιώργος, δύο φίλοι από παλιά. Τώρα πια, σπούδαζαν,
και
δυστυχώς, ο Γιώργος, θα πήγαινε να σπουδάσει στη Ρωσία. Ο Κώστας τη μέρα
πριν φύγει του είπε:
- Τώρα που το λες, θα το σκεφτώ και μπορεί να έρθω κι εγώ.
- Έλα τότε.
- Α, δεν μπορώ τώρα, έχω μερικές δουλειές να κανονίσω. Μια που θα πας
εκεί,
όταν μπορέσεις, γράψε μου ένα γράμμα για το πως είναι τα πράγματα εκεί.
Γράψε μου με κόκκινο στυλό αν όλα τα πράγματα είναι καλά και ωραία εκεί,
και
με μπλε αν είναι χάλια μέρος για να ζήσει κανείς.
Έτσι λοιπόν, ο Κώστας, μετά από τρεις μήνες, λαμβάνει ένα γράμμα από το
φίλο
του το Γιώργο.
Αγαπητέ Κώστα,
Τα πράγματα εδώ πέρα είναι τέλεια. Οι δρόμοι είναι πεντακάθαροι, η
αστυνομία
πολύ οργανωμένη, οι μισθοί είναι υψηλοί, τα ξενοδοχεία φτηνά, ο κόσμος
φιλικός... Το μόνο εκνευριστικό πράγμα
εδώ πέρα είναι ότι δεν μπορείς να βρεις πουθενά μπλε μελάνι.
Έξω από το σχολείο, είχαν μαζευτεί οι γονείς των μαθητών, για να ακούσουν τα ποιήματα των παιδιών τους.
Το πρώτο παιδάκι, το είπε νεράκι και οι γονείς χτύπησαν παλαμάκια.
Το δεύτερο παιδάκι, κόμπιασε λίγο, αλλά χτύπησαν πάλι παλαμάκια υπερήφανοι οι γονείς του.
Το τρίτο παιδάκι κόμπιασε αρκετά, αλλά και σ` αυτό χτύπησαν παλαμάκια.
Το τέταρτο δεν το ήξερε καθόλου το ποίημά του, και γι` αυτό λέει στο μικρόφωνο:
- "Εγώ, δεν το λέω, γιατί δε μπορώ να ακούω τα παλαμάκια σας."