Σε κάποιο στρατόπεδο έγινε αλλαγή διοικητή, και κοιτώντας έξω από το διοικητήριο ο καινούργιος διοικητής βλέπει ένα στρατιώτη μέσα στο καυτό ήλιο να κάθεται Σκόπια δίπλα σε ένα παγκάκι.
- Τι φυλάει εκεί ο σκοπός λέει τον υποδιοικητή;
- Δεν ξέρω κ. ΔΙΟΙΚΗΤΑ λέει αυτός, έτσι το βρήκα πριν 5 χρόνια ,να πάρουμε τον προ 10ετιας διοικητή να ρωτήσουμε;
Τον περνούν τηλέφωνο και αυτός λέει δεν ξέρω έτσι το βρήκα και εγώ πριν 15 χρόνια, ο επόμενος, ο μεθεπόμενος τα ίδια. Μετά από καμία δεκαριά τηλεφωνήματα πέφτουν σε κάποιον απόστρατο στρατηγό και ακολουθεί ο εξής διάλογος:
- ΔΙΟΙΚ. Στρατηγέ μου σας τηλεφωνώ από το στρατόπεδο τάδε μήπως θυμάστε ένα παγκάκι έξω από το γραφείο σας;
- ΣΤΡΑΤ. Ναι το θυμάμαι.
- ΔΙΟΙΚ. Μήπως θυμάστε που βάλατε και ένα σκοπό να το φυλάει; Γιατί ακόμη υπάρχει αυτή η Σκόπια.
- ΣΤΡΑΤ. Βέβαια εγώ την έβαλα την τελευταία μέρα πριν πάρω μετάθεση. Καλά ρε παιδιά 45 χρόνια πέρασαν ακόμα να στεγνώσει η ρημαδιά η λαδομπογιά;
Ήτανε μια φορά ένας χωρικός λίγο βραδύγλωσσος. Έρχεται κάποια μέρα στην Αθήνα και πάει στο Ιατρικό Κέντρο εκεί στο Μαρούσι. Πλησιάζει τη κοπέλα στην είσοδο και της λέει:
- Ωρι-ρι-ριλά θέλω.
Η κοπέλλα τον καθοδηγεί και σε λίγο βρίσκεται μπροστά στο γραφείο του γιατρού να του εξηγεί το πρόβλημά του:
- Εγώ-γώ γιατρέ μου έχω κο-κο-κότες και πα-πα-πάπιες. Τις έχω μέσα στο κο-κο- κοτέτσι και το πρω-πρωί τις βγάζω και το βρα-βράδι τις ξα-ξα-ξαναβάζω πα-πα-πάλι.
Ο γιατρός τον κοιτάει περίεργα, γιατί εκτός του ότι σπάζεται με το ρατάρισμα, δεν βλέπει και τι τον ενδιαφέρουν αυτόν τα πουλερικά.
- Ωραία όλα αυτά κύριέ μου και χαίρομαι για σας, του λέει. Δεν βλέπω όμως εγώ που μπορώ να βοηθήσω.
- Πε-πε-περίμενε γιατρέ μου, του λέει ο χωρικός. Το πρω-πρωί που λές τους ανοίγω την πο-πο-πόρτα και φωνάζω "Πα, πα, Πα" και έξω οι Πα-πα-πάπιες !! Με-με-μετά ξξξξαναφωνάζω "Κο, κο, κο" και έξω κι οι κο-κο-κότες.
- Εμένα τι με κόφτει άνθρωπέ μου τι κάνεις εσύ με τις πάπιες και τις κότες;, διαμαρτύρεται ο γιατρός που αρχίζει να εκνευρίζεται χοντρά. Γιατρός είμαι δεν είμαι πτηνοτρόφος !!
- Μη-μη-μη βιάζεσαι θα σου εξξξξξηγη- γήσω, συνεχίζει απτόητος ο χωρικός. Το βρα-βράδι ξξξξανανοίγω τη πο-πο-πόρτα και φωνάζω "Πα, πα, Πα" και μέσα οι Πα-πα- πάπιες !! Με-με-μετά "Κο, κο, κο" και μέσα κι οι κο-κο-κότες... εκτός από μια.
- Ε βάλτην κι αυτήν τη μία μέσα να κάνουμε και καμμιά δουλειά !!, διακόπτει ο γιατρός που έχει πάρει ανάποδες.
- Δε-δεν μπαίνει με τι-τι-τίποτα η κα-κα- καριόλα με-με-μέσα, επιμένει ο "ασθενής". Το Χρι-χρι-χριστό σου, αρχίζω το-το-τότε εγώ, τη Πα-Πα-Παναγί... έξω οι πα-πάπιες.