Ο.Α.Κ.Α, Ολυμπιακό Κολυμβητήριο, Παραολυμπιάδα 2004.
Τερματισμός των 400 μ. πρόσθιο.
Παραολυμπιακό ρεκόρ από τον Κουβανό κολυμβητή, ο οποίος είναι χωρίς πόδια και χέρια.
Συνέντευξη λοιπόν από δημοσιογράφο της ΕΤ:
Δημοσιογράφος:
- Καλά, πως τα καταφέρατε και κάνατε τέτοιο ρεκόρ, που θα το ζήλευαν και οι αρτιμελείς;
Κουβανός:
- Να σας πω, κολυμπάω από 2 χρονών, σε αντίξοες συνθήκες πάντα. Πρώτοι προπονητές μου ήταν οι γονείς μου, οι οποίοι καθημερινά με πήγαιναν με τη βάρκα στα ανοιχτά του πελάγους, με έριχναν στη θάλασσα κι εγώ κολυμπούσα μέχρι την ακτή. Αυτό σε καθημερινή βάση χειμώνα - καλοκαίρι.
Δημοσιογράφος:
- Καλά από τόσο μικρός... και δεν κουραζόσασταν;
Κουβανός:
- Καθόλου, το μόνο που με δυσκόλευε στην αρχή, ήταν μέχρι να βγω από το τσουβάλι...!
Ένας τύπος έτρεχε με την μηχανή του βράδυ. Ξαφνικά βλέπει τα φώτα ενός περιπολικού να τον ακολουθούν, αλλά σκέφτεται ότι μπορεί να του ξεφύγει.
Ανεβάζει ταχύτητα, 150, ο αστυνομικός πίσω του, 160, 180, 200, τίποτα!
Δεν μπορεί να του ξεφύγει και σταματάει στην άκρη.
Αστυνομικός: - Είχα μια δύσκολη μέρα και τώρα εσύ που δεν σταμάταγες. Θα μπορούσα να σε πάω μέσα, αλλά μια και αυτό είναι μεγάλη ιστορία και εγώ είμαι κουρασμένος, θα σε αφήσω αν βρεις μια δικαιολογία που δεν την έχω ξανακούσει...
Μοτοσικλετιστής: - Ξέρετε, προχθές η γυναίκα μου το έσκασε με έναν αστυνομικό.
Αστυνομικός: - Λοιπόν;
Μοτοσικλετιστής: - Νόμιζα ότι ήσασταν ο ίδιος και με κυνηγούσε να την επιστρέψει.
Αστυνομικός: - Καληνύχτα σας!