Ήταν δυο ψαράδες και ψάρευαν.
Ο ένας έπιανε καθημερινά από καμία δεκαπενταριά ψάρια ενώ ο άλλος όσο κι αν προσπαθούσε δεν κατάφερνε με τίποτα να πιάσει.
Όμως αυτός που έπιανε τα ψάρια, μετά τα ξαναπετούσε στο νερό.
Μια μέρα του λέει ο άλλος ψαράς:
- Ρε, φίλε σε βλέπω τόσο καιρό που πιάνεις πολλά ψάρια, αλλά μετά τα ξαναπετάς στο νερό, ενώ εγώ που έχω και πέντε παιδιά να θρέψω δεν πιάνω κανένα. Γιατί ψαρεύεις, αφού τα πετάς πάλι στο νερό;
- Να, δεν μου αρέσουν τα ψάρια. Εμένα η διαδικασία του ψαρέματος μου αρέσει. Αλήθεια, εσύ γιατί έκανες τόσα παιδιά αφού δεν έχεις να τα θρέψεις;
- Κι εμένα η διαδικασία μου άρεσε όταν τα έκανα.
Καταιγίδα! Χαλάει ο κόσμος. Αστροπελέκια, βροχή, αέρας να λυγίζει τα
δέντρα και όλα τα σχετικά μιας αξιοπρεπούς καταιγίδας. Μια μαμά βάζει
το παιδάκι της στο κρεβάτι, του δίνει ένα φιλί κι ότι είναι έτοιμη να
σβήσει το φως, της λέει ο γιος της, με τρεμάμενη φωνή:
- Μαμά, θέλω να κοιμηθείς μαζί μου απόψε.
- Δεν μπορώ, αγάπη μου, λέει η μαμά, αγκαλιάζοντας τον μ ένα
καθησυχαστικό χαμόγελο. Πρέπει να κοιμηθώ με τον μπαμπά σου.
Μετά από μακριά σιωπή, λέει ο μικρός, πάλι με τρεμάμενη φωνή:
- Φοβάται περισσότερο από μένα, ο παλιοχέστης!