Ο Θεός ρίχνει μια ματιά στη γη και βλέπει σε μια χώρα της Αφρικής τους ανθρώπους σε άθλια κατάσταση: μικρά παιδιά να πεθαίνουν από πείνα και αρρώστειες που στον αναπτυγμένο κόσμο έχουμε ξεχάσει, μεγάλους εξαϋλωμένους, με πληγωμένα κορμιά από μολύνσεις και γύρω τους ερημωμένη γη και καταστροφή.
Ρωτά γιατί συμβαίνει αυτό και οι άγγελοι του απαντούν πως ο ίδιος αποφάσισε παλιά ότι έτσι πρέπει να γίνεται για να τιμωρηθεί το ανθρώπινο γένος για το προπατορικό αμάρτημα.
Ο Θεός αποκρίνεται απορημένος: Μα εγώ πλάκα έκανα. Ξανακοιτάζει στη γη και λίγο πιο πάνω στην υδρόγειο βλέπει κάτι καθολικούς ιερείς που περνούσαν ζωή χαρισάμενη.
Ρωτά πάλι ξαφνιασμένος τώρα: αυτοί γιατί δεν υποφέρουν;
Και η απάντηση: Αυτοί Πανάγαθε το ξέρανε ότι έκανες πλάκα...
Αν αγαπάς κάτι, άστο ελεύθερο.
Αν επιστρέψει θα είναι δικό σου για πάντα.
Αν δεν επιστρέψει ποτέ, δεν ήταν ποτέ δικό σου έτσι και αλλιώς.
Αν, παρόλα αυτά, συνεχίσει να κάθεται στο σαλόνι σου, να πειράζει τα πράγματά σου, να τρώει το φαγητό σου, να χρησιμοποιεί τα λεφτά σου, και δεν φαίνεται καν να έχει πάρει είδηση ότι το άφησες ελεύθερο, τότε είτε το παντρεύτηκες είτε το γέννησες...