Κάποτε ένας πεινασμένος μπαίνει σε ένα εστιατόριο να φάει κάτι. Τα χρήματα του όμως του φτάνουν για μια σαλάτα και μια φέτα ψωμί.
Τα παραγγέλλει, τρώει, αλλά που να χορτάσει.
Διπλά του ένας τύπος διαβάζει την εφημερίδα του διάπλατα.
Μπροστά του ένα πιάτο αχνιστό σούπα. Κοιτάζει ο πεινάλας και τρέχουν τα σάλια του. Παίρνει το κουτάλι και κρυφά τρώει μια κουταλιά, ο άλλος δεν δίνει σημασία ξανά άλλη κουταλιά τα ίδια.
Παίρνει το πιάτο μπροστά του και αρχίζει να τρώει την σούπα. Στην τελευταία κουταλιά βλέπει μια μεγάλη μύγα τις λεγόμενες, οπότε αηδιάζει και τα βγάζει όλα μέσα στο πιάτο.
Κλείνει ο άλλος την εφημερίδα και του λέει: και εγώ εκεί είχα φτάσει.
Στην αυλή του σχολείου, τρία παιδιά συζητάνε για τη... μεγαλοσύνη των μπαμπάδων τους και τα κατορθώματά τους.
- Ο μπαμπάς μου, λέει το ένα, είναι τόσο γρήγορος, που πετάει ένα βέλος με το τόξο του κι αρχίζει να τρέχει και φτάνει στο στόχο πριν απ το βέλος.
- Αυτό δεν είναι τίποτα, λέει το δεύτερο. Ο δικός μου ο μπαμπάς είναι κυνηγός. Πυροβολεί με την καραμπίνα του και αρχίζει να τρέχει προς το θήραμα και το φτάνει πριν το χτυπήσουν τα σκάγια.
- Ο δικός μου ο μπαμπάς είναι πιο γρήγορος απ όλους. Είναι δημόσιος υπάλληλος και σχολάει στις 3:30, αλλά είναι σπίτι απ τις τρεις παρά τέταρτο.