Μια πολύ μα πολύ ασκημομούρα πάει στον ψυχίατρο. Μπαίνοντας τού λέει:
-γιατρέ μου, δεν έχω φίλους, κανένας δεν με πλησιάζει, όλοι γελάνε σε βάρος
μου. Μπορείτε να με βοηθήσετε να αποδεχτώ την ασχήμια μου;
Και ο ψυχιατρος:
-φυσικά μπορώ. Ξαπλώστε στον καναπέ, μπρούμυτα.
- Από τότε που άρχισα να παίζω στο χρηματιστήριο, τα βράδια κοιμάμαι σαν μωρό παιδί!
- Έλα ρε!
- Σοβαρά σου μιλάω!
- Και γιατί αυτό;
Κάθε μία ώρα ξυπνάω και κλαίω!