Μια πολύ μα πολύ ασκημομούρα πάει στον ψυχίατρο. Μπαίνοντας τού λέει:
-γιατρέ μου, δεν έχω φίλους, κανένας δεν με πλησιάζει, όλοι γελάνε σε βάρος
μου. Μπορείτε να με βοηθήσετε να αποδεχτώ την ασχήμια μου;
Και ο ψυχιατρος:
-φυσικά μπορώ. Ξαπλώστε στον καναπέ, μπρούμυτα.
Ο δάσκαλος: Κωστάκη, κλείνε μου το ρήμα τρέχω.
Και ο Κωστάκης: τρέχω, έτρεχα, σκόνταψα, έπεσα. Χτύπησα, έκλαψα, σηκώθηκα και έφυγα.