Ήταν ένας μπόμπιρας στη μέση ενός κεντρικού δρόμου και κοιτούσε μέσα σε ένα ανοιχτό υπόνομο, φωνάζοντας δυνατά "ετά, ετά, ετά..."
Ένας κύριος που τον είδε ταράχτηκε και πλησίασε να δει τι κάνει εκεί ο μικρός.
Ο μπόμπιρας όμως συνέχιζε να φωνάζει "ετά, ετά, ετά..."
Πλησιάζει λίγο ακόμα ο κύριος για να δει τι ακριβώς συνέβαινε αλλά ο μπόμπιρας ακάθεκτος συνέχιζε "ετά, ετά, ετά..."
Ο κύριος όλο περιέργεια και φοβούμενος μην πέσει μέσα ο μικρός σκύβει πάνω από τον υπόνομο για να δει τι συμβαίνει.
Ο μικρός τον σπρώχνει και τον ρίχνει μέσα στον υπόνομο και συνέχισε να φωνάζει δυνατά... "οτώ, οτώ, οτώ..." (δηλαδή οκτώ).
Ήταν μια φορά, κάτι πειρατές, αυτοί (όπως όλοι οι πειρατές) μετά από κάθε πειρατεία το γλένταγαν. Εκεί που ήταν όλοι σκνίπα, αρχίζει ο τραυλός (αυτόν είχαν πάνω στο κατάρτι) να φωνάζει «κα κα κα κα κ α!!!» άστα να πάνε μέχρι να πει καράβι, έρχεται πάνω τους ένα και τους βυθίζει.
Μετά από κάτι χρόνια, το ίδιο σκηνικό, καινούργιο καράβι πάλι ο τραυλός στο κατάρτι, πάλι στο γλέντι αρχίζει να φωνάζει, «κα κα κα κ α κα!!!». Μέχρι να πει καράβι, βρεθήκανε στον πάτο πάλι. Κάτι χρόνια μετά, πάλι το ίδιο σκηνικό, άλλο καράβι !!! πάλι ο τραυλός στο κατάρτι αρχίζει, «κα κα κ α κα κα». Πετάγεται ο καπετάνιος, πάνω στην σούρα του Μα…κες όλοι στην θάλασσα έρχεται καράβι πάνω μας!! Τρέχουν όλοι πανικόβλητοι και βουτάνε στη θάλασσα ( σου λένε ας γλιτώσουμε εμείς, ποιος σκέπτεται το καράβι) και τότε ακούνε τον τραυλό να λέει «κα κα κα κα καρχαρίες ρε μα….κεεεες!!!!!!