Πρώτο τραπέζι στο μαγαζί που τραγουδά ο Λιβιεράτος είναι ένας τυπάκος τύφλα στο μεθύσι . Φανατικός θαυμαστής του τραγουδιστή , κάθε φορά που εμφανίζεται στην πίστα το ίνδαλμά του , χτυπιέται φωνάζοντας ΜΠΑΜΠΗΣ !
- ΜΠΑΜΠΗΣ ! μπράβο ρε ΜΠΑΜΠΗ ! πες τα όλα τα σουξέ ρε ΜΠΑΜΠΗ !
Ο Λιβιεράτος, δείχνει μεν κατανόηση για το μεθυσμένο κύριο , πλην όμως τα έχει ψιλοπάρει κιόλας ... Κάνει υπομονή , αλλά κι εκείνος ο ευλογημένος δεν είχε βάλει γλώσσα μέσα . Φώναζε , χειροκροτούσε και χτυπιόταν : ΜΠΑΜΠΗΣ , ΜΠΑΜΠΗΣ !
Ο Λιβιεράτος , κατεβαίνει από την πίστα , αγανακτισμένος από την επιμονή του μεθυσμένου να παραλλάζει το όνομά του και κάθεται στο τραπέζι του .
Ακουμπά με κατανόηση το χέρι στον ώμο του πελάτη και του λέει :
- Λάμπης !
- Ναι , ρε Μπάμπη , το ξέρω ! κι εσύ λάμπεις ρε δικέ μου.
Ήταν ένας ετοιμοθάνατος παππούς, και τις τελευταίες ώρες του μυρίζει τα εξαιρετικά μπισκότα που έφτιαχνε η γυναίκα του. Μάζεψε τις τελευταίες του δυνάμεις και ανασηκώθηκε από το κρεββάτι. Ακουμπώντας στον τοίχο, σιγά-σιγά βγήκε από το δωμάτιο και με μεγάλη προσπάθεια κατέβηκε τις σκάλες πιάνοντας και με τα δύο χέρια τα κάγκελα.
Λαχανιασμένος μπήκε στην κουζίνα.
Εκεί ήταν απλωμένες εφημερίδες στο τραπέζι και επάνω ήταν ταψιά με εκατοντάδες μπισκότα.
Ήταν στο παράδεισο; Ή ήταν μια τελευταία πράξη της αγάπης της αφοσιωμένης συζύγου του; Για να φύγει σαν ευτυχισμένος άνθρωπος; Με μια τελευταία προσπάθεια πήγε στο τραπέζι.
Με το γερασμένο χέρι του έπιασε ένα μπισκότο στην άκρη του τραπεζιού.
Όταν ξαφνικά τον χτύπησε με μια σπάτουλα η σύζυγός του.
- Αστα αυτά, είπε. Είναι για την κηδεία σου...