Στο σχολείο η δασκάλα λέει στα παιδιά να γράψουν μία έκθεση, 300 λέξεων, περιγράφοντας ένα ατύχημα.
Ο Μπόμπος γράφει:
- Χτες έπαιζα και έριξα την μπάλα στο παράθυρο. Τότε έσπασε το τζάμι. Μέχρι εδώ οι λέξεις είναι 12. Οι υπόλοιπες 288 είναι αυτές που είπε ο μπαμπάς μου, αλλά που δεν επιτρέπεται να πω!
Γιατρέ πριν την εγχείριση δεν είχατε μούσι!
Δεν είμαι γιατρός ο Aγιος Πέτρος είμαι!
Γιατρέ βλέπω μπλε και πράσινους κόκκους!
Οφθαλμίατρο έχετε δει;
Όχι μονό μπλε και πράσινους κόκκους!
Γιατρέ όλοι με αγνοούν!
Ο επόμενος παρακαλώ!
Γιατρέ πάσχω από αμνησία
Από ποτέ;
Από ποτέ τι γιατρέ;
Γιατρέ έσπασα το χέρι μου σε δυο μέρη
Να αποφεύγεις αυτά τα δυο μέρη που πηγαίνεις
Γιατρέ θα μπορώ να παίξω πιάνο όταν θα βγω από το νοσοκομείο;
Φυσικά κύριε μου γιατί όχι;
Περίεργο επειδή ποτέ δεν έμαθα να παίζω πιάνο!
συγγνώμη γιατρέ πως το είπατε αυτό που έχω υδροχόο ή τοξότη;
Καρκίνο κύριε μου καρκίνο!
Γιατρέ μου μπορώ να έχω και μια δεύτερη γνώμη;
Βεβαίως να ξαναρθείτε αύριο!