Κάπου στην Βόρεια Ιρλανδία γινόταν ένας μεγάλος αγώνας τοξοβολίας. Λαμβάνουν λοιπόν μέρος ένας Αγγλος, ένας Ελβετός και ένας Έλληνας. Οι διαγωνιζόμενοι έπρεπε να χτυπήσουν ένα μήλο το οποίο βρισκόταν πάνω στο κεφάλι ενός παιδιού από όση μεγαλύτερη απόσταση γινόταν. Πάει λοιπόν ο Αγγλος και βάζει το παιδάκι στα 300 μέτρα. Ο κόσμος δεν βγάζει μιλιά στις κερκίδες, καθώς ο αθλητής μας συγκεντρώνεται και... βζιιίν! Χτυπάει το μήλο!
Ζητωκραυγές καθώς ο Αγγλος προχωρεί προς τη μέση του γηπέδου, και φωνάζει θριαμβευτικά:
- Αι αμ Ρόμπιν Χούντ!
Έρχεται η σειρά του Ελβετού, ο οποίος βάζει το παιδάκι στα 800 μέτρα, συγκεντρώνεται και...βζιιίν! Χτυπάει το μήλο! Ζητωκραυγές καθώς ο Ελβετός προχωρεί προς τη μέση του γηπέδου, και φωνάζει θριαμβευτικά:
- Αι αμ Ουιλιέλμους Τέλλους!
Έρχεται και η σειρά του Έλληνα, ο οποίος με μια φανερή έκφραση αυτοπεποίθησης στο πρόσωπό του, βάζει το παιδί στα 1500 μέτρα. Το κοινό αναστατώνεται και διαμαρτύρεται. Ο Έλληνας συνεχίζει να διατηρεί την έκφραση του νικητή στοχεύει και... βζιιίν! Τέζα το παιδάκι! Το ακροατήριο μένει άναυδο καθώς ο Έλληνας προχωράει προς τη μέση του γηπέδου και φωνάζει:
- Αι αμ... σόρρυ!
Ήταν ένας άνθρωπος στη ζούγκλα και εκεί που προχωρούσε βλέπει μπροστά του μια αγέλη με λιοντάρια να τον κοιτάνε:
- Ωχ, την έβαψα, μονολογεί.
Ακούγεται μια φωνή:
- Όχι Πέτρο, δεν την έβαψες... πάρε μια πέτρα και ρίξε την στον αρχηγό των λιονταριών.
Τι να κάνει ο Πέτρος, παίρνει την πέτρα και την πετάει στον αρχηγό και τότε ακούγεται ξανά η φωνή:
- Τώρα την έβαψες...