Περπατάει στον δρόμο ένας γαύρος, βλέπει ένα λυχνάρι, το τρίβει και βγαίνει ένα τζίνι. Του λέει το τζίνι:
- Για το καλό που έκανες, που με ελευθέρωσες, θα σου πραγματοποιήσω μία ευχή.
- Α, πολύ ωραία! Θέλω να αναστήσεις τον φίλο μου τον Γιάννη που πέθανε σήμερα σε τροχαίο.
- Δυστυχώς, λέει το τζίνι, αυτό δεν μπορώ να το κάνω. Δεν μπορώ να αναστήσω νεκρούς. Κάτι άλλο που να θέλεις;
- Ωραία, κάνε τότε τον Ολυμπιακό, την ομάδα μου, να περάσει στην επόμενη φάση του CHAMPIONS LEAGUE!
Το τζίνι τον κοιτάει σκεφτικό και λέει:
- ...Τον φίλο σου πως τον είπαμε;
Ο δημόσιος κατήγορος στο δικαστήριο μιας μικρής επαρχιακής πόλης καλεί την πρώτη του μάρτυρα, μια γιαγιά γύρω στα 80 και την ρωτάει με τελείως επαγγελματικό ύφος:
- Με γνωρίζετε εμένα κυρία Θεοδώρου;
- Και βέβαια σας γνωρίζω κύριε Αλεξίου, απαντάει η ηλικιωμένη γυναίκα. Σας ξέρω από μικρό παιδάκι και πρέπει να ομολογήσω ότι με έχετε απογοητεύσει. Λέτε ψέματα, απατάτε συνέχεια τη γυναίκα σας, κουτσομπολεύετε τους πελάτες σας. Βεβαίως σας γνωρίζω!
Αποσβολωμένος τελείως ο δικηγόρος από την απρόσμενη απάντηση της γριάς και μη ξέροντας τι άλλο να πει, δείχνει με το δάχτυλό του στην άλλη μεριά της αίθουσας και λέει:
- Τον δικηγόρο της υπεράσπισης τον γνωρίζετε;
- Ω, ναι και τον κύριο Σοφόπουλο τον γνωρίζω, απαντά πάλι η μάρτυς. Τον κρατούσα όταν ήτανε μωρό και μπορώ να πω ότι κι αυτός με έχει απογοητεύσει. Είναι μέθυσος και χαρτοπαίκτης, δεν μπορεί να κάνει σχέση με κανένα και είναι από τους χειρότερους δικηγόρους της πόλης μας!
Στο σημείο αυτό, ο πρόεδρος κτυπά το σφυράκι του στην έδρα, διακόπτει τη διαδικασία και καλεί και τους δύο δικηγόρους να πλησιάσουν την έδρα.
Όταν πλησιάζουν, σκύβει μπροστά και τους λέει με σιγανή φωνή:
- Όποιος από τους δυο σας την ρωτήσει αν με ξέρει, την έκατσε!