Στο σχολείο έρχεται ένας καινούργιος δάσκαλος μαθηματικών. Η υπεύθυνη δασκάλα της τάξης τον καλωσορίζει και μαθαίνει ότι το όνομα του είναι κύριος Πρέος. Τα χάνει η δασκάλα. "Αν ξεχάσω αυτο το ρ θα γίνει ρεζίλι ο άνθρωπος στα παιδιά", σκέφτεται.
Αφού λοιπόν του έδειξε το σχολείο κλπ, κλπ, σχολάει και πηγαίνει στο σπίτι της.
Σε ολόκληρη τη διαδρομή λέει απο μέσα της:
"Να μην ξεχάσω το ρ,να μην ξεχάσω το ρ,να μην ξεχάσω το ρ..."
Την επόμενη μέρα λοιπόν,έρχεται η δασκάλα στο σχολείο, πάντα λέγοντας: "Να μην ξεχάσω το ρ..." και πρέπει να συστήσει τον καινούργιο δάσκαλο στα παιδιά.
- Παιδιά μου, από εδώ ο καινούργιος σας δάσκαλος, ο κύριος Προύτσος!
Πεθαίνει κάποιος και πάει στον παράδεισο, χτυπαει την πόρτα, του ανοίγει ο Αγ.Πέτρος και του λέει να περάσει.
Μπαίνει μέσα και βλέπει άλλα δύο άτομα. Ο ένας διάβαζε και ο άλλος κοιμότανε.
"Ας ξεκουραστώ και εγώ", σκέφτεται και ξαπλώνει στον καναπέ για έναν υπνάκο.
Ξαφνικά ακούει από κάτω μουσική, γλέντια, γέλια...
Κοιτάει λοιπόν κάτω στην Κόλαση και βλέπει να χορεύουν και να γλεντάνε.
Πάει στον Αγ.Πέτρο και του λέει:
- Αγιε Πέτρο μου, να σου πω... Γιατί αυτοί εκεί κάτω χορεύουνε και τραγουδάνε και εμείς εδώ τίποτε;
- Και τι θες τώρα, του λέει ο Αγιος Πέτρος. Για τρία άτομα να βάλω ορχήστρα;