Ήταν μια φορά ένα αντρόγυνο που ήθελε να αγοράσει σπίτι στην εξοχή. Όμως η γυναίκα δεν πήγαινε και κάποια φορά έστειλε γράμμα στον ιερέα που πουλούσε το σπίτι, να της περιγράψει το WC.Ο καημένος ο ιερέας ήταν χωριάτης και νόμισε πως WC είναι η καθολική εκκλησία της περιοχής. Της έγραψε λοιπόν ένα γράμμα που έλεγε τα εξής:
"Το μέρος γενικά είναι ευρύχωρο και εκατοντάδες άνθρωποι εισέρχονται μέσα και όταν βγαίνουν είναι ικανοποιημένοι. Πολυέλαιοι και κεριά παντού ενώ ότι δίνεται πηγαίνει κατευθείαν στους φτωχούς και άστεγους συνανθρώπους μας".
Στο τέλος της σχολικής χρονιάς τα παιδιά του νηπιαγωγείου πάνε δώρα στην δασκάλα τους.
Το πρώτο είναι από τον γιο του ανθοπώλη.
Το κουνά η δασκάλα και λέει:
- Στοιχηματίζω ότι ξέρω τι είναι μέσα! Είναι λουλούδια!
- Σωστά, λέει το αγοράκι, μα πως το καταλάβατε;
- Α, είμαι πολύ τυχερή, λέει η δασκάλα.
Το δεύτερο είναι από την κόρη του ζαχαροπλάστη. Το κρατά ψηλά η δασκάλα, το κουνάει ελαφρά και λέει:
- Στοιχηματίζω ότι και αυτό ξέρω τι είναι. Είναι γλυκά!
- Σωστά, λέει το κοριτσάκι. Αλλά πως το μαντέψατε;
- Α, στην τύχη, λέει η δασκάλα.
Ο μπαμπάς του τρίτου παιδιού έχει κάβα.
Σηκώνει η δασκάλα το κουτί ψηλά, αλλά κάτι στάζει...
Δοκιμάζει η δασκάλα μία σταγόνα:
- Είναι κρασί; ρωτάει.
- Όχι, λεέι το αγοράκι συνεπαρμένο.
Ξαναδοκιμάζει η δασκάλα:
- Είναι σαμπάνια;
- Όχι, λέει το αγόρι ακόμη πιο εντυπωσιασμένο.
Δοκιμάζει μία ακόμα σταγόνα η δασκάλα και λέει:
- Παραιτούμαι... Τι είναι;
- Ένα κουταβάκι!