Ήταν δυο φίλοι, ο Νίκος και ο Κώστας. Όταν έγιναν 20 χρονών, ο Κώστας παντρεύτηκε και ο Νίκος ξενιτεύτηκε. Μετά από 20 χρόνια ο Νίκος επιστρέφει στην πατρίδα και πάει να δει τον παλιό του φίλο. Χτυπάει την πόρτα του σπιτιού του και ανοίγει ένα καθυστερημένο που τον ρωτάει:
- Γεια σας τι θέλετε;
- Εσύ παιδί μου είσαι του Κώστα; ρωτά ξαφνιασμένος ο Νίκος.
- Ναι.
"Αμάν!", σκέφτεται ο Νίκος. "Τι άτυχος που είναι ο φίλος μου!"
- Έχεις άλλο αδερφάκι; Ρωτάει ξανά.
- Ναι, απαντά το παιδί, αλλά δεν είναι εδώ. Είναι στο πανεπιστήμιο.
"Α, ωραία, σκέφτεται ο Νίκος, τουλάχιστον έχει και ένα φυσιολογικό παιδί"
- Και τι κάνει στο πανεπιστήμιο;
- Τίποτα, λέει το παιδί. Το έχουν για τα πειράματα!
Ήταν ένας και κοιμόταν όταν ξαφνικά ξύπνησε. Πάει να σηκωθεί και δεν μπορεί, δεν έχει πόδια.
"Θεέ μου δεν έχω πόδια!"
Πάει να φωνάξει αλλά δεν μπορεί, είναι μουγκός.
"Θεέ μου! Εκτός από παράλυτος είμαι και μουγκός!"
Τότε μπαίνει ο αδερφός του μέσα και του λέει:
- Έλα να σε ταϊσω και μετά να ετοιμαστείς να πάμε στο μνημόσυνο των γονιών μας...
Κοιτάει και δεν έχει ούτε χέρια!
"Πόπο δεν έχω ούτε χέρια και πέθαναν και οι γονείς μου!"
- Και πρέπει να βρούμε μια λύση για την αρρώστια σου, τον καρκίνο. Είναι πολλά τα έξοδα για τη νοσηλεία σου...
"Όχι! Εκτός από το ότι δεν έχω πόδια και χέρια, είμαι μουγκός, είμαι καρκινοπαθής και έχουν πεθάνει και οι γονείς μου!"
- Αντε φάε, μήπως πάμε να δούμε και την Ολυμπιακάρα μας!
"Τι; Α... εντάξει ρε παιδιά, δεν μπορεί να είμαι και γαύρος, όνειρο είναι!"