Κάποια στιγμή, περνά ένας γιατρός και τον ρωτά:
-"Τι κάνεις εκεί, Γιώργο;"
-"Τίποτα. Απλώς πλένω το γατάκι μου."
-"Θα το ψοφήσεις έτσι που το κάνεις το κακόμοιρο."
-"Μπα, δεν ψοφάει αυτό."
-"Καλά."
Μετά από λίγη ώρα, όταν ξαναπερνάει ο γιατρός από την παραλία, βλέπει τον τρελό να κλαίει.
-"Γιατί κλαις βρε Γιώργο;"
-"Ψόφησε το γατί μου."
-"Εγώ στο είπα πως θα ψοφήσει άμα το πλένεις."
-"Μα δεν πέθανε στο πλύσιμο, αλλά στο στύψιμο!"
Ο μικρός Κωστάκης παίζει στο δωμάτιό του και ο πατέρας του μπαίνει και
του ανακοινώνει ότι ό μπαμπάς κι η μαμά χωρίζουν.
- Γιατί, μπαμπά; ρωτάει, μπερδεμένος, ο Κωστάκης.
- Ε, να, η μαμά κι εγώ δεν αγαπιόμαστε πια, εξηγεί ο πατέρας.
- Τι εννοείς ακριβώς; ξαναρωτάει ο Κωστάκης.
- Ασε με να σου δώσω ένα παράδειγμα, για να καταλάβεις. Όταν γυρίζω
απ τη δουλειά, η μαμά δεν αισθάνεται αυτή τη γλυκιά έξαψη και
αναστάτωση, που έρχεται ο άντρας της στο σπίτι, ούτε έρχεται να με
υποδεχτεί στην εξώπορτα.
- Μα, μπαμπά, εγώ βλέπω τη μαμά σε έξαψη, τελείως αναστατωμένη, καμιά
φορά, όταν γυρίζεις στο σπίτι. Αρα πρέπει να σε αγαπάει ακόμη.
- Πότε δηλαδή; απόρησε ο πατέρας.
- Να, είναι κάτι φορές, που η μαμά κοιμάται ακόμη, με το γείτονα στο
κρεβάτι κι όταν ακούει το αυτοκίνητο, που παρκάρεις στο γκαράζ, βάζει
τις φωνές έξαλλη: «Ήρθε ο άντρας μου! Ήρθε ο άντρας μου!»