Το παιδάκι με τη μαμά του, μόλις μπαίνουν στο λεωφορείο, μετά από αναμονή κάποιων λεπτών, το παιδάκι αρχίζει να γκρινιάζει και και να φωνάζει επίμονα:
- "Το μπαλάκι μου, το μπαλάκι μου, ..., που είναι το μπαλάκι μου, 8έλω το μπαλάκι μου".
Αφού έγινε ανυπόφορος στους άλλους από τη γκρίνια, αποφάσισε τελικά ο οδηγός να σταματήσει το λεωφορείο για να αρχίσουν όλοι οι επιβάτες να ψάχνουν το μπαλάκι του μικρού.
Τελικά μετά απο αρκετό ψάξιμο έγινε κατανοητό στον μικρό, πως δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθεί.
Του λέει ο οδηγός λοιπόν, "μικρέ μου, ψάξαμε όλοι, αλλά δυστυχώς δεν το βρήκαμε".
Και ο μικρός τότε βάζοντας το δάχτυλο του χεριού του στη μύτη του, λέει:
-"Μμμ..., καααλά, τότε θα φτιάξω άλλο ..."
Ένας ανωγειανός δούλευε σε ένα μαιευτήριο σας μεταφορέας των εγκύων από το δωμάτιο στην αίθουσα τοκετού και αντίστροφα. Μια μέρα ήρθε για να γεννήσει μια πάρα πολύ χοντρή κυρία. Πονούσε η φουκαριάρα (ήταν η πρώτη της γέννα) και ούρλιαζε. Κατά την μεταφορά από το δωμάτιο στην αίθουσα τοκετού ο ανωγειανός που την μετέφερε τα είχε φτύσει από την κούραση γιατί όπως είπαμε ήταν θεόχοντρη. Ιδρωμένος και διαολισμένος αυτός, να ουρλιάζει από τους πόνους αυτή. Ξαφνικά η γυναίκα ένιωσε μια ανακούφιση και νόμισε ότι γέννησε. Ρωτάει λοιπόν στον ανωγειανό. Τό Κανά κύριε Γιώργο; Σηκώνει αυτός το σεντόνι με το οποίο ήταν σκεπασμένη και διαπιστώνει ότι το μόνο που είχε κάνει η κυρία ήταν μια χοντρή κουράδα.
Της λέει λοιπόν.
Κυρία μου, αν τα κάνατε έτσι τα παιδιά θα έκανα κάθε μέρα ένα!