Βρίσκει ένα σαλιγκάρι ένα μονομάτι και του λέει:
- Ρε συ μονομάτι, θες να γίνουμε φίλοι;
- Ναι, απαντά αυτός.
Έτσι λοιπόν γίνονται οι καλύτεροι φίλοι και είναι συνέχεια μαζί. Μετά από 3 μήνες όμως ο μονομάτης του λέει:
- Σαλιγκάρι σε βαρέθηκα και δεν θέλω να κάνουμε παρέα πια!
Όμως το σαλιγκάρι δεν μασάει και βρίσκει άλλο μονομάτι και γίνεται φίλος μαζί του. Μετά από λίγο καιρό πάλι τα ίδια. Αλλά το σαλιγκάρι βρίσκει άλλο μονομάτι και η ιστορία επαναλαμβάνεται.
ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ. Το καλό το σαλιγκάρι ξέρει και άλλο μονομάτι!!!!!!!
Ανοιξιάτικο βραδάκι, εξοχικό το τοπίο, με το φως της μέρας ακόμη να κρατά και οι δυο φοιτητές της ιατρικής κάνουν τον περίπατό τους στον αγροτόδρομο για να ξεκουραστούν από τη μελέτη της ημέρας. Σε κάποια στιγμή και μετά από μια καμπή είδαν μπροστά τους σε αρκετή απόσταση να βαδίζει αργά, σκυφτός, σχεδόν διπλωμένος στα δύο, ένας άνδρας αρκετά ηλικιωμένος.
-Κοίταξε αυτόν το γέρο με τί δυσκολία βαδίζει! Παρατήρησε ο ένας φοιτητής. Στοιχηματίζω ότι πάσχει από σπονδυλαρθροίτιδα...
-Διαφωνώ! Είμαι σίγουρος ότι απλώς ξάφνιασε τη μέση του, έπαθε δηλαδή αυτό που λέμε λουμπάγκο... Τον αντέκρουσε ο άλλος.
Όχι, σπονδυλαρθροίτιδα, όχι, λουμπάγκο, παρά λίγο να τσακωθούν.
Αποφάσισαν λοιπόν, να επιταχύνουν το βήμα τους, να τον προλάβουν και να τον ρωτήσουν από τί υποφέρει. Αυτό και έκαναν. Τον πλησίασαν τον καλησπέρισαν ευγενικά και τον ρώτησαν.
-Μας συγχωρείτε, μα επειδή είμαστε φοιτητές ιατρικής και ως εκ τούτου κάναμε από μακριά ο καθένας μας διάγνωση περί της νόσου
από την οποία υποφέρετε και σας κάνει να βαδίζετε έτσι, αλλά του καθενός μας είναι διαφορετική αυτή η διάγνωση, θα σας παρακαλούσαμε να μας πείτε εσείς τί ακριβώς έχετε....
-Μάλιστα! Εσείς νεαρέ μου, τί διαγνώσατε; ρωτάει τον πρώτο.
-Σπονδυλαρθροίτιδα!
-Μάλιστα! Κι εσείς; ρωτάει τον άλλο.
-Εγώ πιστεύω πως σας έπιασε απλώς λουμπάγκο!....
-Κύριοι, λαθέψαμε και οι τρεις! Κι εγώ ενόμιζα, δυστυχώς, πως είχα
μόνο ...αέρια!