Ο ιερέας ανακοινώνει στο ποίμνιό του:
«Την επόμενη Κυριακή θα μιλήσω για την αμαρτία του ψέματος. Για να καταλάβετε τη λειτουργία μου καλύτερα, θα ήθελα να διαβάσετε το "Κατά
Μάρκον, κεφάλαιο 17".»
Την επόμενη Κυριακή, πριν ξεκινήσει τη λειτουργία του, ο ιερέας ρωτάει ποιός είχε διαβάσει το Κατά Μάρκον κεφάλαιο 17 και όλα τα χέρια στην
εκκλησία σηκώθηκαν.
Ο ιερέας χαμογελάει και λέει: « Το Κατά Μάρκον έχει μόνο 16 κεφάλαια. Τώρα θα αρχίσω να σας λέω για την αμαρτία του ψεύδους...»
Τρεις συνταξιούχοι κάθονται στο καφενείο:
- Θανάσης: Αφήστε ρε παιδιά δεν περίμενα ότι θα καταντήσω έτσι. Προχθές μου ζήτησε η εγγονή μου να την διαβάσω και δεν έβλεπα τα γράμματα. Ποιος εγώ που χτύπαγα πουλί στα διακόσια μέτρα.
- Κώστας: Που να δείτε τι έπαθα εγώ. Πήγα να δω ένα φίλο, τον Μήτσο που μένει στον πρώτο όροφο, μόνο δεκαεπτά σκαλοπάτια και φούσκωσα. Ποιος εγώ που για προθέρμανση έτρεχα μαραθώνιο!
- Αχιλλέας: Και που να σας πω τι έχω πάθει εγώ. Προχθές ήρθε η Σβετλάνα να μου καθαρίσει το σπίτι. Ανέβηκε στην σκάλα, εγώ από κάτω κοίταζα. Έχει μία σωματάρα... Την κατέβασα από την σκάλα, το ένα έφερε το άλλο και το κάναμε! Όταν τελειώσαμε, γυρνάει θυμωμένη και μου λέει. Αμάν κύριε Πάνος τρίτη φορά σήμερα, τι έχετε πάθει! Είδατε ρε παιδιά, ξεχνάω, ξεχνάω...