Μια φορά ήταν μια οικογένεια χελώνων που ήθελε να πάει πικ-νικ.
Όταν ήταν πια στο μέσο της διαδρομής θυμήθηκαν ότι ξέχασαν το ψωμί. Ο πατέρας πρότεινε να στείλουν το χελωνάκι να πάει να το φέρει. Το χελωνάκι αρνήθηκε αλλά τελικά το έπεισαν να πάει υπό ένα όρο όμως: "Δε θα άρχιζαν να τρώνε χωρίς εκείνο".
Αφού πέρασαν 10 χρόνια ο πατέρας είπε στη μητέρα:
- Γυναίκα... πείνασα, ας αρχίσουμε χωρίς το χελωνάκι.
Ξαφνικά πετάγεται το χελωνάκι μέσα από τους θάμνους και λέει:
- Τώρα είναι που δεν πάω πουθενά!
Όλη την προηγούμενη βδομάδα μάθαινε η δασκάλα στα παιδάκια την προπαίδεια, έκαναν κι επανάληψη την Παρασκευή, τους είπε όλους να μελετήσουν στο σπίτι το Σαββατοκύριακο και Δευτέρα πρωί-πρωί σήκωσε τον Τοτό για μάθημα.
-Πες μας Τοτό την προπαίδεια.
-Μάλιστα κυρία!...
...μ, μ, μ.
...μμ, μμ, μμ.
...μμμ, μμμ, μμμ.
Στήνει αυτί η κυρία, ξαναστήνει αυτί, δεν άκουγε παρά ένα μουρμουρητό.
-Πιο δυνατά Τοτό, δεν ακούω τι λες.
-Μάλιστα κυρία!...
...μμμ, μμμ, μμμ.
...μμμμ, μμμμ, μμμμ.
-Τοτό, σου είπα πιο ΔΥΝΑΤΑ!
-Κοιτάξτε κυρία, να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα... Τον σκοπό τον ξέρω, τα λόγια δε θυμάμαι καλά.