Λέει μια μέρα η δασκάλα στη τάξη: Aύριο παιδιά μου θα φέρετε όλοι σας από ένα εργαλείο και θα μας πείτε σε τι χρησιμεύει.
Την επόμενη μέρα:
- Ελενίτσα τι μας έφερες;
- Κυρία έφερα ένα κατσαβίδι.
- Και τι είπε ο μπαμπάς σου ότι κάνει;
- Με αυτό κυρία βιδώνουμε τις βίδες και φτιάχνουμε πολλά ωραία πράγματα.
- Μπράβο Ελενίτσα! Κι εσύ Κωστάκη;
- Εγώ έφερα το σφυρί.
- Και τι είπε ο δικός σου μπαμπάς;
- Ότι με αυτό φτιάχνουμε αλλά και χαλάμε.
- Μπράβο και σε σένα Κωστάκη! Εσύ Τοτέ;
- Κυρία μπορώ να πάρω άλλα 5 παιδάκια;
- Τι να τα κάνεις Τοτέ;
- Είναι λίγο μεγάλο κυρία.
- Εντάξει.
Μετά από λίγο αγκομαχώντας ξαναμπαίνουν μέσα τα παιδάκια με ένα τεράστιο πράγμα.
- Τι είναι αυτό Τοτέ;
- Αυτό κυρία είναι ο ρυθμιστής των καρδιακών χτύπων του παππού μου.
- Και τι είπε ο παππούς όταν το πήρες;
- ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ!!!!!!!!!!!!!!!!
- Γιατρέ μου, πιστεύω πως η γυναίκα μου έχει κουφαθεί! Αλλά δεν της αρέσει να πηγαίνει στους γιατρούς.
- Κοίτα, αν δε θέλει να έρθει εδώ για να την εξετάσω, μπορείς να κάνεις ένα απλό τεστ για να σιγουρευτούμε. Θα σταθείς πίσω της και αρκετά μακριά και θα τη ρωτήσεις κάτι.
Αν δεν απαντήσει, θα πλησιάσεις ένα βήμα και θα ξαναρωτήσεις. Θα συνεχίσεις έτσι μέχρι που να σε ακούσει και μετά θα έρθεις να μου πεις την απόσταση.
Ο κύριος επιστρέφει σπίτι, μπαίνει μέσα και βλέπει τη γυναίκα του να μαγειρεύει στην κουζίνα.
- Αγάπη μου τι έχουμε για φαγητό;
Δεν ακούει τίποτε οπότε πλησιάζει και ξαναρωτάει. Τίποτε. Συνεχίζει να πλησιάζει και να ρωτάει ώσπου φτάνει ένα βήμα πίσω της.
- Αγάπη μου τι έχουμε για φαγητό;
Και η γυναίκα του απαντάει:
- Για ενδέκατη φορά σου λέω: Γιουβαρλάκια!