Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας νεαρός, που ήθελε να πάει βόλτα σένα χωριό.
Καθώς μπήκε μέσα στο χωριό, πατάει ένα νεογέννητο κοτοπουλάκι, και αμέσως άρχισε να αισθάνεται άσχημα.
Πάει λοιπόν ο νεαρός, και βρίσκει τον ιδιοκτήτη , που είχε το κοτοπουλάκι, και του λέει:
-Χίλια συγγνώμη, σας το ορκίζομαι δεν το ήθελα, να βλέπετε...ήταν τόσο μικρό που...καταλαβαίνετε...! Θέλω με κάποιο τρόπο να σας το αντικαταστήσω...
Κι απορημένος ο ιδιοκτήτης του απαντάει:
-Εντάξει άνθρωπέ μου, το κοτέτσι εκεί πίσω είναι, πήγαινε και κάνε ότι νομίζεις!!!
Ήταν ένας ετοιμοθάνατος παππούς, και τις τελευταίες ώρες του μυρίζει τα εξαιρετικά μπισκότα που έφτιαχνε η γυναίκα του. Μάζεψε τις τελευταίες του δυνάμεις και ανασηκώθηκε από το κρεββάτι. Ακουμπώντας στον τοίχο, σιγά-σιγά βγήκε από το δωμάτιο και με μεγάλη προσπάθεια κατέβηκε τις σκάλες πιάνοντας και με τα δύο χέρια τα κάγκελα.
Λαχανιασμένος μπήκε στην κουζίνα.
Εκεί ήταν απλωμένες εφημερίδες στο τραπέζι και επάνω ήταν ταψιά με εκατοντάδες μπισκότα.
Ήταν στο παράδεισο; Ή ήταν μια τελευταία πράξη της αγάπης της αφοσιωμένης συζύγου του; Για να φύγει σαν ευτυχισμένος άνθρωπος; Με μια τελευταία προσπάθεια πήγε στο τραπέζι.
Με το γερασμένο χέρι του έπιασε ένα μπισκότο στην άκρη του τραπεζιού.
Όταν ξαφνικά τον χτύπησε με μια σπάτουλα η σύζυγός του.
- Αστα αυτά, είπε. Είναι για την κηδεία σου...