Ήταν κάποτε δύο αγάλματα,ένας άντρας και μια γυναίκα.
Κάποτε αυτά τα αγάλματα πέθαναν (μη βαράτε...ανέκδοτο είναι!)...
Τους λέει λοιπόν ο Αγιος Πέτρος:
- Επειδή είσασταν καλά αγάλματα θα σας κάνω μια ξεχωριστή χάρη! Θα σας αφήσω να ζήσετε για λίγο στη γη. Θα είναι μόνο για 20 λεπτά, αλλά θα μπορείτε να κινήστε να περπατάτε και να κάνετε ό,τι άλλο θέλετε!
Κατενθουσιασμένα τα αγάλματα πάνε στο πάρκο που τόσο καιρό ήταν στημένα, κρύφτηκαν πίσω από τους θάμνους και έβλεπε ο κόσμος θάμνους να κινούνται, κλαδιά να πετάγονται και να γίνεται χαμός. Σε λίγο βγήκαν απ'την κρυψώνα τα δυο αγάλματα με το χαμόγελο στα χείλη! Εμφανίζεται λοιπόν ο Αγιος Πέτρος και τους λέει:
- Έχετε άλλα 10 λεπτά.
- Α, ωραία, λέει η γυναίκα στον άντρα. Πάμε να το ξανακάνουμε! Αυτή τη φορά όμως εσύ θα κρατάς το περιστέρι κι εγώ θα του χέζω το κεφάλι.
Καθόταν μια φορά ένας σε ένα πάρκο κάτω από ένα δέντρο. Ξαφνικά πέφτει πάνω του ένα χεσμένο πουλάκι! Οικολόγος αυτός, το σκουπίζει και το αφήνει ελεύθερο. Μετά από λίγο ξαναπέφτει πάνω του ένα χεσμένο πουλάκι. Το σκουπίζει και αυτό και το αφήνει. Μετά από λίγη ώρα πέφτει και άλλο ένα χεσμένο πουλάκι. Τι να κάνει, το σκουπίζει και αυτό και το αφήνει. Συνεχίστηκε αυτό κάμποσες φορές ακόμα ώσπου ακούει από το δέντρο μια φωνή:
Ρε φίλε μήπως έχεις καθόλου χαρτί γιατί μου τέλειωσαν τα πουλάκια;