Συναντιούνται δυο φίλοι. Ο ένας συνοδεύεται από τη γυναίκα του:
- Τι κάνεις ρε, καιρό έχω να σε δω...πήγες σε κανένα γιατρό για τις διαλείψεις σου;
- Ναι, μαζί με τη γυναίκα μου, πήγα σε ένα γιατρό ο οποίος με βοήθησε πάρα πολύ και μου έμαθε να θυμάμαι τα πάντα με συνειρμούς.
- Σοβαρά; Πώς τον λένε;
- Κάτσε να δεις... θα το θυμηθώ... Εμείς οι Έλληνες δεν είχαμε λάβει μέρος σε έναν πόλεμο παλιά;
- Σε πολλούς. Ποιον εννοείς;
- Για θύμισέ μου...
- Στο β' παγκόσμιο;
- Όχι, όχι, πιο παλιά.
- Στον α';
- Όχι, ήτανε πολύ παλιά.
- Ε, μα τι εννοείς; Στην αρχαία Ελλάδα;
- Ναι, μάλλον.
- Στους Περσικούς;
- Όχι... ακόμα παλιότερα.
- Ε, πού, στον Τρωικό;;;
- Μπράβο!! Εκεί δεν ήτανε μια κοπέλα πολύ όμορφη...πώς τη λέγανε...
- Η Ωραία Ελένη;
- Μπράβο, αυτή! (και γυρίζοντας δίπλα του) Ρε Ελένη, πώς τον λέγανε το γιατρό;
Ήταν ένας κεκές αγρότης και πάει στον γιατρό:
- Για-για-γιατρε μου ε-ε-εχω ε-ενα π-π-πολυ σ-σο-σοβαρο π-π-προβλημα.
- Πες μου, του λέει ο γιατρός.
- Ο-ο-οταν ξυ-ξυ-ξυπναω τ-τ-το πρωι π-π-παω κ-κ-και ταϊζω τ-τ-τα α-α-αλογα.Μ-μ-μετα π-π-παω κ-κ-και τα-τα-ταϊζω τα γου-γου-γουρουνια.Μ-μ-μ-μετα π-π-παω και ταϊζω τ-τ-τις πα-πα-παπιες. Τους κ-κ-κανω πα-πα-πα, ερχονται τ-τ-τα παπια. Τουσ ξ-ξ-ξ-ξανακανω πα-πα-πα, φευγουν τ-τ-τα παπια. Εκτος απο-πο ε-ε-ενα που μ-μ-με κοιταζει ε-ε-ετσι -.-. Του κ-κ-κανω πα-πα-πα, τ-τ-τ-τιποτα. Του ξ-ξ-ξανακανω πα-πα-πα, τ-τ-τιποτα. Ε, π-π-παω να του σ-σ-σκασω-σω μια κλο-κλο-κλοτσια και ν-ν-να του π-π-πω Γ-Γ-ΓΑΜ-Μ-ΜΩ ΤΗ-ΤΗΝ ΠΑ-ΠΑ-ΠΑ...και ερχονται τ-τ-τα α-αλλα πα-πα-πια!