Συναντιούνται δυο φίλοι. Ο ένας συνοδεύεται από τη γυναίκα του:
- Τι κάνεις ρε, καιρό έχω να σε δω...πήγες σε κανένα γιατρό για τις διαλείψεις σου;
- Ναι, μαζί με τη γυναίκα μου, πήγα σε ένα γιατρό ο οποίος με βοήθησε πάρα πολύ και μου έμαθε να θυμάμαι τα πάντα με συνειρμούς.
- Σοβαρά; Πώς τον λένε;
- Κάτσε να δεις... θα το θυμηθώ... Εμείς οι Έλληνες δεν είχαμε λάβει μέρος σε έναν πόλεμο παλιά;
- Σε πολλούς. Ποιον εννοείς;
- Για θύμισέ μου...
- Στο β' παγκόσμιο;
- Όχι, όχι, πιο παλιά.
- Στον α';
- Όχι, ήτανε πολύ παλιά.
- Ε, μα τι εννοείς; Στην αρχαία Ελλάδα;
- Ναι, μάλλον.
- Στους Περσικούς;
- Όχι... ακόμα παλιότερα.
- Ε, πού, στον Τρωικό;;;
- Μπράβο!! Εκεί δεν ήτανε μια κοπέλα πολύ όμορφη...πώς τη λέγανε...
- Η Ωραία Ελένη;
- Μπράβο, αυτή! (και γυρίζοντας δίπλα του) Ρε Ελένη, πώς τον λέγανε το γιατρό;
Ήταν ένας πρόσκοπος και προχώραγε στο δάσος.
Βλέπει μία λίμνη. Κοιτάει μέσα στην λίμνη και βλέπει δύο χέλια, τα οποία τριβόντουσαν το εάν με το άλλο.
Ξαφνικά πετάγονται από την λίμνη, τον αρπάζουν και αρχίζουν να τρίβονται πάνω του.
Ποιό είναι το συμπέρασμα;
- Το ένα χέρι τρίβει το άλλο, και τα δυο τον πρόσκοπο.