Μια γυναίκα πεθαίνει και πηγαίνει στον παράδεισο. Εκεί την υποδέχεται ο Αγιος Πέτρος και την ξεναγεί.
- Εδώ λοιπόν, τέκνον μου, βλέπεις το δωμάτιο των ρολογιών. Εδώ μέσα υπάρχουν εκατομμύρια ρολόγια τοίχου για τους ζωντανούς που λένε ψέματα. Κάθε φορά που κάποιος λέει ψέματα, ο λεπτοδείκτης του ρολογιού του μετακινείται μια φορά και αλλάζει λεπτό.
Έτσι μετριούνται τα ψέματα που λέει ο κάθε άνθρωπος στη ζωή του.
- Πωπώ! Εντυπωσιακό. Αγιε Πέτρο μου, μπορώ να σου ζητήσω μια χάρη;
- Πες μου, τέκνον μου.
- Θέλω, αν γίνεται, να μου δείξεις το ρολόι του άντρα μου.
- Χμμ...αυτό που μου ζητάς είναι λιγάκι δύσκολο...Τέλος πάντων, έλα μαζί μου.
- Μα... Αγιέ μου, πού πάμε; Δε βρίσκεται κάπου εδώ μέσα;
- Όχι. Το έχει πάρει για ανεμιστήρα ο Θεός.
Όταν ο Δίας έπλασε τους ανθρώπους, έβαλε μέσα τους όλα τα συναισθήματα, ξεχνώντας μόνο ένα: τη ντροπή. Μην ξέροντας λοιπόν τι να κάνει και από που να τη βάλει και αυτή μέσα, την πρόσταξε να μπει από τον πισινό.
Εκείνη στην αρχή αντιδρούσε, λέγοντας πως δεν της αξίζει να πάθει κάτι τέτοιο. Επειδή όμως ο Δίας την πίεζε αφόρητα, είπε: 'Θα μπω μόνο υπό έναν όρο: Αν μπει εκεί ότιδήποτε άλλο μετά από μένα, εγώ θα βγω αμέσως'.