Η παρακάτω ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή και συνέβηκε πριν λίγους μήνες:
Πήγαινε μια γιαγιά πολύ καιρό στο φαρμακείο και έπαιρνε μια συγκεκριμένη αντιβίωση (Η αντιβίωση εν τω μεταξύ ήταν σε μορφή χαπιού και από τις αρκετά δυνατές).
Μετά από λίγο καιρό και αφού ο φαρμακοποιός την έβλεπε συνέχεια να αγοράζει το ίδιο φάρμακο της λέει:
- Βρε γιαγιά να σε ρωτήσω κάτι: γιατί παίρνεις τόσο καιρό αυτό το φάρμακο; Σουχει πει ο γιατρός να το συνεχίζεις; Γιατί είναι από τα δυνατά φάρμακα.
-Τώρα που το λες παιδάκι μου, πρέπει να πάω να το κοιτάξω αυτό γιατί τώρα τελευταία έχω συγκαεί πίσω....
Φαντάζεστε λοιπόν την χρήση του συγκεκριμένου χαπιού από τη γιαγιά...
Πάει ένας τύπος στο ζαχαροπλαστείο, παραγγέλνει την πιο ακριβή πάστα του την φέρνουν, τρώει, πίνει το νερό και σηκώνεται να φύγει.
Τον σταματάει ο σερβιτόρος:
- Κύριε, δεν θα πληρώσετε;
- Όχι, δεν πληρώνω, γιατί ξέρω καράτε.
Ο σερβιτόρος πηγαίνει στο αφεντικό του, του διηγείται την ιστορία και το αφεντικό τον συμβουλεύει να τον αφήσει να φύγει.
Το ίδιο περιστατικό επαναλαμβάνεται καμία δεκαριά φορές και το αφεντικό προσλαμβάνει έναν επαγγελματία μποξέρ, και τον ντύνει σερβιτόρο.
Παρουσιάζεται ξανά ο ίδιος τύπος, παίρνει πάλι την ακριβότερη πάστα, δεν πληρώνει.
Ο σεβιτόρος-μποξέρ τον σταματά.
- Δεν θα πληρώσετε, κύριε;
- Α, θα είσαι καινούργιος εδώ. Εγώ δεν πληρώνω γιατί ξέρω καράτε!
- Ε, και εγώ ξέρω μπόξ.
- Ε, φάε και εσύ μια πάστα!