Δεκαετία 70 σε ένα στρατόπεδο φτάνουν την νύχτα νέοι φαντάροι.
-Το πρωί καταφτάνει σε έναν θάλαμο ο μονιμάς αρχιλοχίας για το καθιερωμένο σπάσιμο του τσαμπουκά και αρχίζει τους νέους.
Προσοχή! Ανάπαυση! Προσοχή! Ανάπαυση! Αρχιλοχίας! ( σε νεοφερμένο)
-Εσύ παιδί μου γιατί δεν εκτελείς δυνατά; Φοβάσαι μη σπάσεις τ΄ αυγά;
Όχι κύριε αρχιλοχια, έχω υπόταση. Αρχιλοχίας απευθυνόμενος σε παλιό φαντάρο. Τι είναι υπόταση ρε χαμένε!
-Παλιός! Πτώση τάσεως κυρ΄ αρχιλοχία!
Κάποτε απεβίωσαν μαζί δύο καθηγητές, ένας μαθηματικός και ένας φυσικός. Στην πύλη του παραδείσου τους καλωσορίζει ο Αγιος Πέτρος όπου μεταξύ άλλων τους ρωτά εάν έχουν καμιά τελευταία επιθυμία ακόμη. Εκείνη τη στιγμή παρατηρούν αρκετά μακριά κάποιες πανέμορφες κοπέλες, κουκλάρες στην κυριολεξία!!
- Θα θέλαμε να περάσουμε μια βραδιά μαζί τους, απαντούν ενθουσιασμένοι.
- Σύμφωνοι, απαντά ο Αγιος Πέτρος. Όμως υπάρχει ένας όρος. Κάθε φορά που θα διανύετε τη μισή απόσταση που σας χωρίζει από τις κοπέλες θα σταματάτε για λίγο.
- Μα τι λες άγιέ μου, έτσι δεν πρόκειται να φτάσουμε ποτέ! λέει ο μαθηματικός.
Και επεμβαίνει τότε ο φυσικός.
- Θα φτάσουμε όμως σε "ικανή και αναγκαία απόσταση δια πρακτικάς εφαρμογάς" !!!