Στην κεντρική πλατεία ενός χωριού ήταν δύο αγάλματα. Ένα αντρικό και ένα γυναικείο.
Επειδή λοιπόν τα αγάλματα αυτά ήταν πολύ αγαθά και θεοσεβούμενα, μια μέρα ο Θεός έστειλε έναν άγγελο να τους πραγματοποιήσει μια ευχή. Αυτά απο κοινού αποφασίσαν ότι θα ήθελαν μισή ώρα μόνα τους, ύστερα από αιώνες απόλυτης ακινησίας.
Κοιτάχτηκαν ντροπαλά στα μάτια και προχωρήσαν προς κάτι θάμνους.
Μέσα σε δευτερόλεπτα οι θάμνοι εκεί άρχισαν να σείονται στο ρυθμό τους.
Μετά από δεκαπέντε λεπτά, τα αγάλματα επέστρεψαν μπροστά στον άγγελο.
"Εχετε ακόμη δεκαπέντε λεπτά", τους είπε ευγενικά.
Και τότε γυρνάει ο άντρας στη γυναίκα και λέει:
"Ωραία, σειρά σου να κρατάς το περιστέρι ενώ εγώ θα χέζω πάνω του."
Στα διόδια των Μαλγάρων κάνει κάποιος ώτο-στοπ για πολύ ώρα, χωρίς όμως
επιτυχία. Πάνω που είχε απελπιστεί σταματάει ένα αυτοκίνητο, ανοίγει αυτός
την πόρτα του συνοδηγού, μπαίνει μέσα, όμως τη στιγμή που ετοιμάζεται να
ευχαριστήσει τον οδηγό, ανακαλύπτει ότι στη θέση του οδηγού δεν υπάρχει
κανείς. Το αυτοκίνητο ωστόσο έχει ξεκινήσει, ενώ ο τύπος τα έχει κάνει επάνω
του, πιστεύοντας ότι το αυτοκίνητο είναι στοιχειωμένο. Μη μπορώντας να κάνει
τίποτε περιμένει κουβαριασμένος στη θέση του συνοδηγού. Λίγο έξω από τη
Θεσσαλονίκη το αυτοκίνητο μπαίνει σε ένα πρατήριο βενζίνης και λίγο μετά
ανοίγει την πόρτα του οδηγού ένας κύριος και πάει να καθίσει. Ο τύπος του
λέει:
- Μη μπαίνετε κύριε, το αυτοκίνητο είναι στοιχειωμένο.
- Τι στοιχειωμένο ρε μάπα, από τα Μάλγαρα το σπρώχνω...