Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας φαλακρός κύριος.
Πέντε τρίχες όλες κι όλες είχε ο καημένος και μ' αυτές ...πορευόταν.
Κάποια στιγμή όμως αποφάσισε ότι πρέπει να περιποιείται καλύτερα τον εαυτό του και είπε να πηγαίνει και στο κομμωτήριο μια φορά το μήνα!Πάει λοιπόν στον κομμωτή για να κουρευτεί. Τον ρωτάει κι ο κομμωτής:
- Πώς θα χτενίσουμε το μαλλί σήμερα κύριε Κώστα;
- Ε, ας πούμε τρεις τρίχες δεξιά και τις άλλες δύο αριστερά!
Τον φτιάχνει λοιπόν σένιο ο κομμωτής!
Τον επόμενο μήνα ξαναπάει για κούρεμα. Έλα όμως που η κατάστασή του είχε ελαφρώς επιδεινωθεί... Μόνο τέσσερεις τρίχες στόλιζαν πια το κεφάλι του.
- Πώς θα χτενίσουμε το μαλλί κυρ Κώστα;
- Ε, το ρωτάς φίλε μου; Δύο τρίχες απ' τη μια και δύο απ' την άλλη! Πώς αλλιώς;
Και του κάνει ένα κούρεμα, που λέτε, αεροδρόμιο σωστό.
Τον άλλο μήνα που ξαναπάει, ο κομμωτής διαπιστώνει ότι είχε χάσει άλλη μια τρίχα.
- Πώς θα το κάνουμε το μαλλί;
- Μμμ, λέω να αλλάξω τη χωρίστρα και να βάλουμε τις πολλές τρίχες από αριστερά! Αλλαξε κι η κυβέρνηση, πρέπει να προσαρμοζόμαστε σιγά-σιγά!Του κάνει λοιπόν το μαλλί ...κεντροαριστερό κι ο φίλος μας παίρνει το καπελάκι του και φεύγει περιποιημένος και χαρούμενος...
Ένα μήνα μετά που ξαναπάει, δεν του είχαν μείνει παρά μόνο δύο τρίχες πια.
-Να υποθέσω κυρ Κώστα ότι θα ρίξουμε τη μία τρίχα αριστερά και την άλλη δεξιά;
-Σωστά υποθέτεις φίλε μου, έχεις γίνει εξπέρ. Μπράβο σου!
Του φτιάχνει λοιπόν το μαλλί ο κομμωτής κι από μέσα του σκεφτόταν: "Με αυτό το ρυθμό μόνο δυο κουρέματα μας μείνανε, μετά θα τον στέλνω κατ' ευθειαν για γυάλισμα..."
Την επόμενη φορά που ξαναπάει, του είχε μείνει μόνο μια τρίχα του καψερού.
- Τι θα την κάνουμε τώρα αυτή την τρίχα, κυρ Κώστα; Αριστερά ή δεξιά;
Τον πιάνει η σκέψη το φίλο μας. Πήγαινε πολύ, βλέπετε να έχει όλο του το μαλλί από τη μια πλευρά... Που να την έβαζε αυτή την τρίχα; Όπως κι αν το' κανε, συμμετρία δεν υπήρχε.
- Λοιπόν κυρ Κώστα; Συγνώμη δηλαδή, αλλά περιμένει και κόσμος μετά από σας για να κουρευτεί!
Ο φαλακρός φίλος μας τελικά σηκώνεται να φύγει όπως είναι. Τον σταματάει ο κουρέας και του λέει:
- Εε, πού πάτε; Δε θα κουρευτούμε σήμερα;
- Δε βαριέσαι, βρε αδερφέ... Δηλαδή επειδή πετάει μια τρίχα, χάλασε ο κόσμος πια;
Ήταν ο Γιάννης και ο Παναγιώτης στο σινεμά και έβλεπαν μια ταινία. Μπροστά τους ήταν ένας καράφλας, γεροδεμένος και ψηλός. Λέει ο Γιάννης:
Γιάννης : - Βάζουμε στοίχημα 5 ευρώ να του δώσω φάπα χωρίς να με σπάσει στο ξύλο;
Παναγιώτης : - Εντάξει.
Του ρίχνει την φάπα ο Γιάννης. "ΠΑΦ".
Γιάννης : - Ρε, Γιώργο, εσύ είσαι;
Καράφλας : - Δεν είμαι ο Γιώργος.
Γιάννης : - Συγνώμη.
Δεν τον έσπασε στο ξύλο ο καράφλας.
Γιάννης : - Δώσε τα 5 ευρώ.
Ο Παναγιώτης τι να κάνει, του τα δίνει τα 5 ευρώ.
Μετά από 10 λεπτά.
Γιάννης : - Βάζεις στοίχημα άλλα 5 ευρώ να του δώσω πάλι μία φάπα χωρίς να με δείρει;
Παναγιώτης : - Βάζω , τώρα δεν μπορεί, θα σε δείρει.
Ρίχνει ο Γιάννης στον καραφλό την φάπα. "ΠΑΦ"
Γιάννης : - Ρε, Γιώργο εσύ είσαι σίγουρα! Δεν μπορεί!
Καράφλας : - Κύριε, σας το είπα, δεν είμαι ο Γιώργος.
Γιάννης : - Δεν γίνεται τέτοια ομοιότητα
Καράφλας : - Πολλοί άνθρωποι μοιάζουν μεταξύ τους.
Γιάννης : - Εντάξει, συγνώμη.
Ο Γιάννης πάλι κέρδισε το στοίχημα και παίρνει πάλι άλλα 5 ευρώ.
Ο Καράφλας φεύγει από εκείνη την θέση που καθόταν και πάει να κάτσει πιο πάνω.
Γιάννης : -Βάζεις στοίχημα άλλα 5 ευρώ να πάω εκεί πάνω και να του ρίξω άλλη μία φάπα;
Παναγιώτης : - Βάζω. Τώρα σίγουρα θα σε δείρει, σίγουρα.
Πάει ο Γιάννης πιο πάνω να κάτσει. Πάει στον καράφλα και του ρίχνει μία φάπα και του λέει:
- Εδώ είσαι, ρε Γιώργο, και ρίχνω φάπες στον άλλον συνέχεια;