Ήτανε κάποτε ένας μούτσος εξήντα εκατοστά, που δούλευε σε ένα μεγάλο καράβι. Κάποτε τον φώναξε ο καπετάνιος και του είπε:
- "Aν γυαλίσεις πολύ καλά το κατάστρωμα, έτσι ώστε να γλυστρίσει κάποιος από το πολύ γυάλισμα, τότε θα εμφανιστεί ένα τζίνι. Εσύ μπορείς να του πεις μόνο μια ευχή, αλλά πρόσεχε γιατί είναι λίγο κουφό!"
Έτσι και έκανε ο μούτσος που ήταν εξήντα εκατοστά και του εμφανίστηκε το τζίνι. Τότε ο μούτσος του είπε ότι θέλει τριάντα σακιά λίρες, όμως το τζίνι του έφερε τριάντα σακιά μπύρες! Τότε πηγαίνει ο μούτσος στον καπετάνιο και του λέει:
- "Τι είναι αυτά τα πράγματα; Εγώ ζήτησα τριάντα σακιά λίρες και μου έφερε τριάντα σακιά μπίρες!"
Τότε γυρνάει ο καπετάνιος και του λέει:
- "Tι, νομίζεις ότι εγώ του ζήτησα εξήντα εκατοστά μούτσο."
Ήταν η μέρα όπου όλα τα παιδιά στην τάξη έπρεπε να φέρουν από μία συσκευή το κα8ένα.
Η δασκάλα:
- Αννούλα, τι έφερες να μας δείξεις;
Η Αννούλα:
- Έφερα ένα φουρνάκι που μου το έδωσε η μαμά μου και μου είπε ότι σε αυτό ζεσταίνουμε το φαγητό ή το ξεπαγώνουμε.
Η δασκάλα:
- Μπράβο, Αννούλα. Εσύ Γιωργάκη, τι μας έφερες;
Ο Γιωργάκης:
- Εγώ έφερα ένα ψυγειάκι που μου το έδωσε ο μπαμπάς μου και μου είπε ότι σε αυτό βάζουμε τρόφιμα και άλλα πράγματα για να παγώσουν.
Η δασκάλα:
- Μπράβο, Γιωργάκη.
Έρχεται η σειρά του Τοτού.
Η δασκάλα:
- Εσύ Τοτέ, τι μας έφερες;
Ο Τοτός:
- Εγώ έφερα μία μάσκα οξυγόνου που την πήρα από τον παππού μου:
- Και τι είπε ο παππούς σου για την μάσκα;
- "Δεν... μπορώ... να... αναπνεύσω!!!!"