Ενας τυπάς περπάταγε αμέριμνος στην εξοχή. Θαύμαζε τα λουλούδια, ανάπνεε τον καθαρό αέρα, ώσπου ξαφνικά, περνάει δίπλα από τον γεμάτο φυτά φράχτη μιας πανάκριβης εξοχικής κατοικίας. Καθώς θαύμαζε τα πολυτελή παραθύρια, ακούει από τον κήπο μια παιδική φωνή να επαναλαμβάνει: "οτό, οτό οτό..."- Δεν πάμε καλά. Τι διάολο είναι τούτο πάλι, σκέφτεται.
Κολλάει το σώμα του στον φράχτη και προσπαθεί να κοιτάξει διακριτικά από πάνω. Πραγματικά, μέσα στην αυλή, ένα μικρό παιδάκι, πέντε με έξι χρονών, με τα χέρια ακουμπισμένα στο χείλος του πηγαδιού, κοιτούσε το χάος ίσια κάτω και μονολογούσε: "οτό, οτό, οτό".
Γεμάτος περιέργεια, σκυφτά-σκυφτά, περπατάει μέχρι την κοντινή αυλόπορτα. Μένοντας κρυμμένος, κοιτάει με την άκρη του ματιού του να δει τι ακριβώς γίνεται.
Καμιά διαφορά. Ο μικρός, εξακολουθεί να σκέκεται με τα χέρια πάνω στο χείλος, ελαφρά γερμένος προς τα μέσα, και να μονολογεί: "οτό, οτό, οτό".
Ο φίλος κοιτάει δεξιά, κοιτάει αριστερά, σηκώνεται όρθιος, βάζει τα χέρια στις τσέπες, σηκώνει το κεφάλι ψηλά και αρχίζει να περπατάει σφυρίζοντας. Διασχίζει την αυλόπορτα, φτάνει πάνω από τον μικρούλη, και ρίχνει μια προσποιητή αφηρημένη ματιά μέσα στο πηγάδι, χωρίς να σταματήσει το σφύριγμα.
Τζίφος. Το πηγάδι είναι φοβερά βαθύ και το μόνο που διακρίνει είναι σκοτάδι. Και ο μικρός εξακολουθεί: "οτό, οτό, οτό".
Ο φίλος αποφασίζει να το χειριστεί αλλιώς. Γονατίζει δίπλα στον μικρό, και με παιδική φωνή του λέει:
- Γεια σου, παιδάκι. Τι κάνεις εδώ;
Ο μικρός το βιολί του:
- Οτό, οτό, οτό.
- Τι είναι μες το πηγάδι;
Τα ίδια.
Ο φίλος τα παίρνει στο κρανίο. Σηκώνεται ξανά όρθιος, αποφασισμένος να λύσει το όλο αίνιγμα. Πλησιάζει το χείλος του πηγαδιού. Κοιτάει έντονα μέσα. Αβυσσος. Ακουμπάει το χέρια του στο χείλος και ξανακοιτάει. Σκοτάδι. Μεταφέρει το βάρος του στα χέρια του, γέρνει πάνω από το πηγάδι, και προσπαθεί να διακρίνει οτιδήποτε στο βάθος του. Ο μίκρος δίπλα το χαβά του. "Οτό, οτό, οτό".
Ο φίλος γέρνει ακομη περισσότερο.
Βρίσκεται τώρα σχεδόν ολόκληρος πάνω από το πηγάδι. Κοιτάζει με ένταση το σκοτάδι κάτω. Ξαφνικά, ο μικρός, μετακινείται απότομα. Ερχεται από πίσω του και με μια ελαφριά σκουντιά, τον αναγκάζει να χάσει την ισορροπία του.
Ο φίλος τρεκλίζει, προσπαθει να βρει κάτι να κρατηθεί, κουνάει απελπισμένα τα χέρια του γύρω-γύρω στον αερά και με ένα μακρόσυρτο "ΑΑΑααααα..." βουτάει προς τον πάτο του πηγαδιού.
Ο μικρός, ατάραχος, επανέρχεται στην προηγούμενη θέση του, ακουμπάει τα χέρια του πάνω στο χείλος του πηγαδιού και συνεχίζει:
- Εννιά, εννιά, εννιά ...
Ήταν ένα ζευγάρι και από την ημέρα που γνωρίστηκαν βγαίνουν έξω σε μπαράκια, κλάμπ κτλ. Αφού αραβωνιαστήκανε έβγαιναν λιγότερο. Μετά από κάνα δύο μήνες παντρεύτηκαν και έβγαιναν ακόμα πιο λίγο. Εεε, και μετά από ένα χρόνο κάναν ένα παιδί. Το παιδί όμως ήθελε προσοχή και έτσι δεν έβγαιναν καθόλου έξω. Αφού πέρασαν τα χρόνια το παιδί έγινε δύο χρονών έμαθε και να μιλάει. Μία μέρα λοιπόν γυρνάει ο άντρας και πετάει δύο εισιτήρια στο τραπέζι. Τα βλέπει η γυναίκα και διαβάζει :
Συναυλία "Rolling Stones" Το Σάββατο 22/7/06 και ώρα 19:00 (λέμε τώρα!)
Η γυναίκα βλέπει πως αυτή η ημερομηνία είναι η σημερινή!!! (λέμε τώρα!)
Και ρωτάει τον άντρα της : "Δέ μου λες Μάκη. Τί είναι αυτά
Μάκης : Είναι τα εισιτήρια μας για την συναυλία!
Μαρία : Μα καλά, ποιός θα φροντίζει το μωρό;
Μάκης : Το φρόντισα και αυτό. Πήρα μια Ρωσίδα Νταντά.
Μαρία : Άχ Μάκη μου! Πόσο σε αγαπάω! Μετά από τόσο καιρό θα βγούμε!
Μετά από λίγες ώρες χτυπάει το τηλέφωνο.
Μαρία : Παρακαλώ.
Αγνωστη φωνή : Ναι! Εντω νταντα. Συγγνώμη μα ντεν μπορεί έρτει σήμερα. Γεια σας.
Μάκης : Ποιός ήτανε.
Μαρία : Η νταντά!!! Είπε πως δεν θα έρθει!
Μάκης : Έλα τώρα. Μην στενοχωριέσαι. Θα βάλουμε στο μωρό τον δίσκο με τα παραμύθια του και δεν θα πάρει χαμπάρι πως λείπουμε.
Μαρία : Αντε, καλά.
Αφού γυρνάνε σπίτι μετά την συναυλία ακούνε έξω από την πολυκατοικία "Θέλω! ΠΟΥΦ! ΘΕΛΩ! ΠΟΥΦ" Μπαίνουν στην πολυκατοικία και ακούνε "Θέλω! ΠΟΥΦ! ΘΕΛΩ! ΠΟΥΦ" Τρέχουν στο ασανσέρ και πάνε έξω από την πόρτα τους και ακούν "Θέλω! ΠΟΥΦ! ΘΕΛΩ! ΠΟΥΦ! Ανοίγουν γρήγορα την πόρτα και πάνε να δούν τι κάνει το μωρό και μπαίνουν μέσα στο δωμάτιο του μωρού και βλέπουν το γραμμόφωνο να είναι κολλημένο και να παίζει : "Θέλετε να ακούσετε ένα παραμυθάκι;...Θέλετε να ακούσετε ένα παραμυθάκι;" και το μωρό φωνάζει : "ΘΕΛΩ! ΠΟΥΦ! ΘΕΛΩ! ΠΟΥΦ!"