Ένας πεπειραμένος και ένας λιγότερο πεπειραμένος οικονομολόγος περπατάνε στον δρόμο και βλέπουν μία κουράδα.
- Αμα την φας, λέει ο πεπειραμένος, σου δίνω 20000 ευρώ!
Ο λιγότερο πεπειραμένος στήνει στο μυαλό του ένα οικονομομετρικό μοντέλο, κατεβάζει τις εξισώσεις και καταλήγει ότι τον συμφέρει να την φάει. Το κάνει λοιπόν, και τσεπώνει το παραδάκι.
Συνεχίζουν και πιο κάτω βλέπουν άλλη μια κουράδα. Λέει ο πιο άπειρος ψιλοτσαντισμένα και ψιλομετανιωμένα:
- Αμα την φας εσύ, θα σου δώσω εγώ 20000 ευρώ.
Κατεβάζει οικονομομοντέλα-και-εξισώσεις ο πεπειραμένος, την τρώει, και τσεπώνει το παραδάκι.
Συνεχίζουν τον δρόμο τους, και παρατηρεί ο λιγότερο πεπειραμένος.
- Χμ, τελικά είμαστε και οι δύο στα λεφτά μας, αλλά και οι δυο φάγαμε από μία κουράδα. Και δεν βλέπω να κερδίσαμε και τίποτε.
Και ο πιο πεπειραμένος:
- Έχεις δίκιο μόνο φαινομενικά, γιατί παραβλέπεις ότι έτσι κινήθηκε η οικονομία, και δημιουργήθηκε τζίρος 40.000 ευρώ!
Ήταν μια φορά μια οικογένεια χελώνων (μάνα, πατέρας, και τρεις γιοί) και αποφάσισαν να πάνε για πικ νικ. Ξεκίνησαν ένα ωραίο πρωί και περπατώντας μία μέρα, δύο μέρες, τρεις μέρες, βρήκανε ένα ωραίο λιβάδι. Στρώσανε μία κουβέρτα και βγάζοντας τα πράγματα είδαν ότι έλειπε το ανοιχτήρι για τις κονσέρβες. Λέει τότε ο πατέρας στον μικρό του γιό. Γιε μου να πας στο σπίτι να φέρεις το ανοιχτήρι.
Μικρός γιός: Δεν πάω θα φάτε!
Πατέρας: Σου υπόσχομαι ότι θα σε περιμένω.
Μικρός γιός: Δεν πάω θα φάτε!
Με τα πολλά όμως έφυγε. Πέρασαν τρεις μέρες αλλά δεν είχε γυρίσει. Τότε ο δεύτερος γιος άρχισε να διαμαρτύρεται ότι πεινάει. Υποσχέθηκα στον μικρό μου γιο ότι θα τον περιμένουμε λέει ο πατέρας. Πέρασε μία βδομάδα, δύο βδομάδες, ένας μήνας και άρχισαν να διαμαρτύρονται και οι άλλοι. Υποσχέθηκα στον μικρό μου γιο ότι θα τον περιμένουμε λέει πάλι ο πατέρας. Πέρασαν δύο μήνες ώσπου δεν άντεξε και ο πατέρας και λέει στους υπόλοιπους να ξεκινήσουν να τρώνε. Tότε ξεπετάγεται ένα κεφάλι πίσω από κάτι θάμνους και λέει:
Θʽ φάτε ε, δεν πάω!!!!