Είναι 2 κανίβαλοι, πατέρας και γιος και έχουν βγει για κυνήγι.
Περνάει στην αρχή ένας πολύ χοντρός.
- Αυτόν, αυτόν, λέει ο γιος. Να τον πάρουμε στο σπίτι να τον φάμε.
- Μπα, είναι πολύ χοντρός, θα πάθουμε τίποτε με τόσο λίπος.
Περνάει ένας πολύ λεπτός.
- Αυτόν, αυτόν, λέει ο γιος. Να τον πάρουμε στο σπίτι να τον φάμε.
- Μπα, είναι πολύ λεπτός, ούτε για ορεκτικό δεν κάνει.
Περνάει μετά μία πανέμορφη γυναίκα και λέει ο γιος:
- Αυτήν, αυτήν!! Να την πάρουμε στο σπίτι να την φάμε.
- Μην είσαι χαζός, λέει ο πατέρας του. Αυτήν θα την πάρουμε στο σπίτι και θα φάμε την μάνα σου!
Η γυναίκα μοιάζει με τον κόσμο
Στα είκοσι είναι σαν την Αφρική... Μισοεξευρευνημένη.
Στα τριάντα μοιάζει με την Ινδία... Ζεστή, τρυφερή, μυστηριώδης.
Στα σαράντα μοιάζει με την Αμερική... Τεχνητώς τελειοποιημένη.
Στα πενήντα μοιάζει με την Ευρώπη... Μισοερειπωμένη.
Στα εξήντα μοιάζει με την Σιβηρία... Όλοι ξέρουν που είναι, αλλά κανείς δεν θέλει να πάει!
Ο άνδρας μοιάζει με το τρένο.
Στα είκοσι είναι σαν τοπικό, σταματά σε κάθε σταθμό.
Στα τριάντα μοιάζει με έκτακτο, σταματά μόνο στα μεγάλα χωριά.
Στα σαράντα μοιάζει με εξπρές, σταματά μόνο στις μεγάλες πόλεις.
Στα πενήντα του μοιάζει με παλιά ατμομηχανή, σταματά συχνά, αλλά κυρίως για νερό.
Στα εξήντα του, δεν ταξιδεύει πια, έχει αποσυρθεί και βρίσκεται στη μάντρα.