Ήταν μια φορά μια γυναίκα η οποία είχε ένα πολύ άσχημο παιδί και την κορόιδευαν όλοι γι'αυτό. Έτσι μια μέρα αποφάσισε να φύγει γιατί δεν το άντεχε άλλο. Την επόμενη μέρα λοιπόν φεύγει με το τρένο. Στο βαγόνι που ήταν, όλοι κορόιδευαν το παιδί και έτσι πήγε στο διπλανό βαγόνι οπου ήταν κάτι τσιγγάνοι. Εκει βρήκε επιτέλους την ησυχία της. Κάποια στιγμή την πλησιάζει ένας τσιγγάνος και της λέει
-Θέλει μπισκότο ?
-Όχι, αλλά ευχαριστώ πολύ απανταει αυτή!
τότε γυρνάει ο τσιγγάνος στο παιδι κ λέει
-Το μαιμού θέλει μπισκότο??
Είναι λοιπόν η γυναίκα ενός τύπου, ο οποίος βρίσκεται διαρκώς στο νοσοκομείο με κρίσεις. Τη μία πέφτει σε κώμα, την άλλη γίνεται καλύτερα, κ.ο.κ.
Παρόλα αυτά, αυτή ήταν στο πλευρό του κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό.
Σε μια στιγμή, και εκεί που καθόταν και τον κοίταζε που ξάπλωνε στο κρεββάτι του νοσοκομείου, αυτός ανοίγει λίγο τα μάτια του και της ψιθυρίζει με βαρύ τόνο:
- Ξέρεις κάτι; Ήσουν πάντα στο πλευρό μου σε όλες μου τις δύσκολες στιγμές... Όταν απολύθηκα από τη δουλειά μου, ήσουν εκεί να με παρηγορήσεις, όταν η επιχείρησή μου απέτυχε, ήσουν εκεί να με υποστηρίξεις, όταν με πυροβόλησαν στο δάσος, ήσουν εκεί, όταν χάσαμε το σπίτι, ήσουν πάντα μαζί μου... Τώρα που η υγεία μου κλονίστηκε, είσαι συνεχώς στο πλευρό μου... Λοιπόν ξέρεις κάτι;
- Τι, αγάπη μου; τον ρωτάει εμφανώς συγκινημένη η γυναίκα του.
- Δεν φεύγεις, μωρή γκαντέμω, από δίπλα μου, μπας και δω και γω μια άσπρη μέρα;