Μια κοπέλα φέρνει τον καλό της στο σπίτι για να τον γνωρίσει στους γονείς της. Μετά το δείπνο, η μητέρα λέει στον πατέρα να μάθει ότι μπορεί για τον νεαρό. Ο πατέρας πάει στο σαλόνι με τον νεαρό και πίνουν ένα ποτό:
- Λοιπόν, ποιά είναι τα σχέδιά σου;
- Είμαι φοιτητής θεολογίας.
- Χμ.. φοιτητής θεολογίας. Ωραία, αλλά τι θα κάνεις για να μπορείς να έχεις ένα ωραίο σπίτι για να μείνεις με την κόρη μου όπως την έχω αναθρέψει;
- Θα μελετήσω, θα προσευχηθώ και ο Θεός θα παρέχει για εμάς.
- Και πώς θα της αγοράσεις ένα όμορφο δαχτυλίδι αρραβώνων όπως της αξίζει;
- Θα συγκεντρωθώ στις σπουδές μου και ο Θεός θα παρέχει για εμάς.
- Και παιδιά; Πώς θα μπορέσεις να υποστηρίξεις οικονομικά τα παιδιά που θα κάνετε;
- Μην ανησυχείτε, ο Θεός θα παρέχει και για μας.
Συνεχίζετε ο διάλογος και συνέχεια ο νεαρός απαντούσε πως έχει ο Θεός. Μετά η μητέρα ρωτάει τον πατέρα:
- Πώς πήγε;
- Δεν έχει δουλειά, δεν έχει σχέδια για το μέλλον, δεν έχει λεφτά αλλά τα καλά νέα είναι πως νομίζει ότι είμαι ο Θεός.
Ήταν δυο φίλες καρφίτσες οι οποίες από τη βαρεμάρα τους είπαν να πάνε μια βόλτα πάνω στο βούνο έτσι για αλλαγή. Ξεκινούν λοιπόν και κάπου στο μέσο της διαδρομής αρχίζουν να κουράζονται και να αγκωμαχούν. Φτάνοντας λίγο πιο πάνω σκέφτονται: "Μπορούμε, λίγος δρόμος έμεινε ακόμα, είμαστε σχεδόν στην κορυφή!".
Αφού έφτασαν λοιπόν στην κορυφή βλέπουν έναν σκαντζόχοιρο. Γυρνάει τότε η μία και λέει στην άλλη:
- Ρε ηλίθια, να, δεν πήραμε το λεωφορείο!!!