Μεταφερόμαστε στην Αρχαία Ελλάδα! Ένα ανοιξιάτικο πρωινό πλησιάζει τον Σωκράτη κάποιος γνωστός του και του λέει: «Σωκράτη, ξέρεις τι έμαθα μόλις τώρα για τον καλύτερο σου φίλο;» «Περίμενε ένα λεπτό», του λέει ο Σωκράτης «πριν μου πεις οτιδήποτε, θέλω να σου κάνω
το τέστ του τριπλού φιλτραρίσματος».
«Το τέστ του τριπλού φιλτραρίσματος;» ρωτάει ο γνωστός του. «Ακριβώς» απάντησε ο Σωκράτης. «Πριν μου πεις οτιδήποτε σχετικά με τον καλύτερο μου φίλο, να το πρώτο φιλτράρισμα: η αλήθεια. Είσαι σίγουρος πως αυτό που θέλεις να μου διηγηθείς είναι αλήθεια;»
«Ε, όχι!» απάντησε ο γνωστός «Στην πραγματικότητα το άκουσα να το λένε».
«Ωραία, άρα δεν ξέρεις την αλήθεια ή όχι! Έτσι περνάμε στο δεύτερο φιλτράρισμα: την καλοσύνη. Αυτό που θέλεις να μου διηγηθείς είναι κάτι καλό;»
«Όχι! Αντιθέτως!» απάντησε ο γνωστός.
«Ωραία! Αρα θέλεις να μου διηγηθείς κάτι αρνητικό. Και τώρα το τελευταίο φιλτράρισμα: η χρησιμότητα. Αυτό που θέλεις να μου πεις για τον καλύτερο μου φίλο θα έχει κάποια χρησιμότητα για μένα;»
«Όχι! Νομίζω πως όχι!» «Λοιπόν», συνεχίζει ο Σωκράτης «αυτό που θέλεις να μου πεις δεν είναι αλήθεια, δεν είναι καθόλου καλό και δεν μου χρησιμεύει να το ξέρω! Αρα γιατί να μου το πεις;»
Να γιατί ο Σωκράτης ήταν ένας μεγάλος φιλόσοφος και απολάμβανε μεγάλης εκτίμησης! Και να γιατί ο Σωκράτης δεν έμαθε ποτέ ... ότι η γυναίκα του, τον απατούσε με τον καλύτερο του φίλο!
Ήταν μια φορά μια οικογένεια χελώνων (μάνα, πατέρας, και τρεις γιοί) και αποφάσισαν να πάνε για πικ νικ. Ξεκίνησαν ένα ωραίο πρωί και περπατώντας μία μέρα, δύο μέρες, τρεις μέρες, βρήκανε ένα ωραίο λιβάδι. Στρώσανε μία κουβέρτα και βγάζοντας τα πράγματα είδαν ότι έλειπε το ανοιχτήρι για τις κονσέρβες. Λέει τότε ο πατέρας στον μικρό του γιό. Γιε μου να πας στο σπίτι να φέρεις το ανοιχτήρι.
Μικρός γιός: Δεν πάω θα φάτε!
Πατέρας: Σου υπόσχομαι ότι θα σε περιμένω.
Μικρός γιός: Δεν πάω θα φάτε!
Με τα πολλά όμως έφυγε. Πέρασαν τρεις μέρες αλλά δεν είχε γυρίσει. Τότε ο δεύτερος γιος άρχισε να διαμαρτύρεται ότι πεινάει. Υποσχέθηκα στον μικρό μου γιο ότι θα τον περιμένουμε λέει ο πατέρας. Πέρασε μία βδομάδα, δύο βδομάδες, ένας μήνας και άρχισαν να διαμαρτύρονται και οι άλλοι. Υποσχέθηκα στον μικρό μου γιο ότι θα τον περιμένουμε λέει πάλι ο πατέρας. Πέρασαν δύο μήνες ώσπου δεν άντεξε και ο πατέρας και λέει στους υπόλοιπους να ξεκινήσουν να τρώνε. Tότε ξεπετάγεται ένα κεφάλι πίσω από κάτι θάμνους και λέει:
Θʽ φάτε ε, δεν πάω!!!!