Ένας δημοσιογράφος παίρνοντας συνέντευξη από το νικητή ενός σημαντικού αγώνα ποδηλασίας σχολιάζει :
- " Καταλαβαίνω πως για να γίνει κανείς πρωταθλητής σαν κι εσάς , πρέπει να έχει πραγματικό πάθος με την ποδηλασία . "
- " Εγώ , τον διακόπτει ο πρωταθλητής , δεν έχω καθόλου πάθος , ακριβώς επειδή μισώ την ποδηλασία , κάνω τ` αδύνατα δυνατά , για να τελειώσω όσο πιο γρήγορα γίνεται ! "
Ο δημόσιος κατήγορος στο δικαστήριο μιας μικρής επαρχιακής πόλης καλεί την πρώτη του μάρτυρα, μια γιαγιά γύρω στα 80 και την ρωτάει με τελείως επαγγελματικό ύφος:
- Με γνωρίζετε εμένα, κυρία Θεοδώρου;
- Και βέβαια σας γνωρίζω, κύριε Αλεξίου, απαντάει η ηλικιωμένη γυναίκα. Σας ξέρω από μικρό παιδάκι και πρέπει να ομολογήσω ότι με έχετε απογοητεύσει. Λέτε ψέματα, απατάτε συνέχεια τη γυναίκα σας, κουτσομπολεύετε τους πελάτες σας. Βεβαίως σας γνωρίζω!
Αποσβολωμένος τελείως ο δικηγόρος από την απρόσμενη απάντηση της γριάς και μη ξέροντας τι άλλο να πει, δείχνει με το δάχτυλό του στην άλλη μεριά της αίθουσας και λέει:
- Τον δικηγόρο της υπεράσπισης τον γνωρίζετε;
- Ω ναι, και τον κύριο Σοφόπουλο τον γνωρίζω, απαντά πάλι η μάρτυς. Τον κρατούσα όταν ήτανε μωρό και μπορώ να πω ότι κι αυτός με έχει απογοητεύσει. Είναι μέθυσος και χαρτοπαίκτης, δεν μπορεί να κάνει σχέση με κανένα και είναι από τους χειρότερους δικηγόρους της πόλης μας!
Στο σημείο αυτό, ο πρόεδρος κτυπά το σφυράκι του στην έδρα, διακόπτει τη διαδικασία και καλεί και τους δύο δικηγόρους να πλησιάσουν την έδρα. Όταν πλησιάζουν, σκύβει μπροστά και τους λέει με σιγανή φωνή:
- Όποιος από τους δύο σας τη ρωτήσει αν με ξέρει, την έβαψε!!!!!