Στην αυλή του σχολείου, τρία παιδιά συζητάνε για τη... μεγαλοσύνη των μπαμπάδων τους και τα κατορθώματά τους.
- Ο μπαμπάς μου, λέει το ένα, είναι τόσο γρήγορος, που πετάει ένα βέλος με το τόξο του κι αρχίζει να τρέχει και φτάνει στο στόχο πριν απ το βέλος.
- Αυτό δεν είναι τίποτα, λέει το δεύτερο. Ο δικός μου ο μπαμπάς είναι κυνηγός. Πυροβολεί με την καραμπίνα του και αρχίζει να τρέχει προς το θήραμα και το φτάνει πριν το χτυπήσουν τα σκάγια.
- Ο δικός μου ο μπαμπάς είναι πιο γρήγορος απ όλους. Είναι δημόσιος υπάλληλος και σχολάει στις 3:30, αλλά είναι σπίτι απ τις τρεις παρά τέταρτο.
Mπαίνει ένας τύπος σε ένα ζαχαροπλαστείο. Φωνάζει το σερβιτόρο και παραγγέλνει μία παστούλα. Όταν όμως ετοιμάζεται να φύγει, συμβαίνει το εξής περιστατικό:
Σερβιτόρος: Κύριε, θα πληρώσετε;
Πελάτης: Όχι.
Σ: Γιατί;
Π: Γιατί ξέρω καράτε.
Τι να κάνει ο σερβιτόρος, φοβισμένος αφήνει τον πελάτη να φύγει χωρίς να πληρώσει.
Το ίδιο σκηνικό διαδραματίζεται κάθε μέρα για μια βδομάδα, ώσπου τελικά προσλαμβάνουν ένα σερβιτόρο άσσο στο καράτε. Πηγαίνει ο πελάτης, τρώει την παστούλα του και πάει να φύγει. Τότε αναλαμβάνει δράση ο νέος υπάλληλος του ζαχαροπλαστείου. Φωνάζει:
Σερβιτόρος: Κύριε, θα πληρώσετε;
Πελάτης: Όχι.
Σ: Γιατί;
Π: Γιατί ξέρω καράτε.
Σ: Μα κι εγώ ξέρω καράτε.
Π: Τότε φάε κι εσύ μία παστούλα...