Στην αυλή του σχολείου, τρία παιδιά συζητάνε για τη... μεγαλοσύνη των μπαμπάδων τους και τα κατορθώματά τους.
- Ο μπαμπάς μου, λέει το ένα, είναι τόσο γρήγορος, που πετάει ένα βέλος με το τόξο του κι αρχίζει να τρέχει και φτάνει στο στόχο πριν απ το βέλος.
- Αυτό δεν είναι τίποτα, λέει το δεύτερο. Ο δικός μου ο μπαμπάς είναι κυνηγός. Πυροβολεί με την καραμπίνα του και αρχίζει να τρέχει προς το θήραμα και το φτάνει πριν το χτυπήσουν τα σκάγια.
- Ο δικός μου ο μπαμπάς είναι πιο γρήγορος απ όλους. Είναι δημόσιος υπάλληλος και σχολάει στις 3:30, αλλά είναι σπίτι απ τις τρεις παρά τέταρτο.
Μία κοπέλα φορώντας μια στενή δερμάτινη φούστα περίμενε στην στάση του λεωφορείου.
Το λεωφορείο έφτασε και πήγε να ανέβει.
Αμέσως κατάλαβε ότι η φούστα ήταν πολύ στενή.
Αμήχανη έβαλε το χέρι πίσω και προσπάθησε να κατεβάσει λίγο το φερμουάρ, για να μπορέσει να ανέβει το σκαλί.
Δεν τα κατάφερε όμως και ξαναβάζει το χέρι πίσω να το κατεβάσει λίγο ακόμα.
Ένας σωματώδης τύπος, που στεκόταν πίσω από την αμήχανη γυναίκα στην ουρά, την πιάνει από την μέση, και την ανεβάζει στο λεωφορείο.
Φυσικά η γυναίκα εξοργίστηκε και γύρισε να τον βρίσει:
- Μα είναι δυνατόν; Πως τολμάτε να με αγγίζετε!; Ούτε καν γνωριζόμαστε!!
Στο οποίο ο τύπος απάντησε:
- Τι να σας πω, κοπέλα μου... Κανονικά θα συμφωνούσα μαζί σας, αλλά αφού μου ξεκουμπώνατε το φερμουάρ, θεώρησα και εγώ ότι είμαστε φίλοι...