Ήταν μια φορά ενας χωριάτης που κατέβηκε στην Αθήνα με το γάιδαρο του. Όμως δεν ήξερε που να τον αφήσει για να κάνει δουλειές στην πόλη. Έτσι τον έδεσε κάπου κι έφύγε, όμως τον έλυσε ένας περαστικός έτσι όταν γύρισε δεν τον βρήκε.
Το βράδυ, μην μπορώντας να φύγει χωρις να βρει τον γάιδαρο, ο χωριάτης πήγε να μείνει σε ένα ξενοδοχείο.
Όμως ο ξενοδόχος έκανε λάθος και του έδωσε ένα δωμάτιο στο οποίο έμενε ένα ζευγάρι που έλειπε εκείνη τη στιγμή. Έτσι ο χωριάτης μπήκε στο δωμάτιο και ενώ ξεκουραζόταν άκουσε κάποιον να μπαίνει.
Από το φόβο του ο χωριάτης κρύφτηκε κάτω απο το κρεβάτι και άκουσε τη συνομιλία του ζευγριού.
Ο άντρας είπε στη γυναίκα:
- Μωρό μου, στα μάτια σου βλέπω όλο τον κόσμο.
Και απαντάει ο χωριάτης:
- Μήπως βλέπεις και το γάιδαρο μου;;;!!!!!!!!!
Στο τέλος της σχολικής χρονιάς τα παιδιά του νηπιαγωγείου πάνε δώρα στην δασκάλα τους.
Το πρώτο είναι από τον γιο του ανθοπώλη.
Το κουνά η δασκάλα και λέει:
- Στοιχηματίζω ότι ξέρω τι είναι μέσα! Είναι λουλούδια!
- Σωστά, λέει το αγοράκι, μα πως το καταλάβατε;
- Α, είμαι πολύ τυχερή, λέει η δασκάλα.
Το δεύτερο είναι από την κόρη του ζαχαροπλάστη. Το κρατά ψηλά η δασκάλα, το κουνάει ελαφρά και λέει:
- Στοιχηματίζω ότι και αυτό ξέρω τι είναι. Είναι γλυκά!
- Σωστά, λέει το κοριτσάκι. Αλλά πως το μαντέψατε;
- Α, στην τύχη, λέει η δασκάλα.
Ο μπαμπάς του τρίτου παιδιού έχει κάβα.
Σηκώνει η δασκάλα το κουτί ψηλά, αλλά κάτι στάζει...
Δοκιμάζει η δασκάλα μία σταγόνα:
- Είναι κρασί; ρωτάει.
- Όχι, λεέι το αγοράκι συνεπαρμένο.
Ξαναδοκιμάζει η δασκάλα:
- Είναι σαμπάνια;
- Όχι, λέει το αγόρι ακόμη πιο εντυπωσιασμένο.
Δοκιμάζει μία ακόμα σταγόνα η δασκάλα και λέει:
- Παραιτούμαι... Τι είναι;
- Ένα κουταβάκι!