Είναι ένας λαγός δίπλα σε ένα βράχο.
Ξεκινάει...
Τρέχει, τρέχει, τρέχει...
Περνάει από μία μικρή πεδιάδα, από μία μεσαία πεδιάδα, από μία μεγάλη πεδιάδα...
Τρέχει, τρέχει, τρέχει...
Περνάει από ένα μικρό βουνό, από ένα μεσαίο βουνό, από ένα μεγάλο βουνό.
Τρέχει, τρέχει, τρέχει...
Περνάει από ένα μικρό δάσος, ένα μεσαίο δάσος, από ένα μεγάλο δάσος.
Τρέχει, τρέχει, τρέχει...
Περνάει από μία μικρή λίμνη, μία μεσαία λίμνη, από μία μεγάλη λίμνη...
Τρέχει, τρέχει, τρέχει...
Περνάει από ένα ρηχό ποτάμι, ένα βαθύ ποτάμι, από ένα στενό ποτάμι, από ένα φαρδύ ποτάμι.
Τρέχει, τρέχει, τρέχει... φτάνει στην θάλασσα...
Κολυμπάει, κολυμπάει, κολυμπάει, φτάνει σε ένα μικρό νησί, ένα μεσαίο νησί, ένα μεγάλο νησί...
Βλέπει ένα κάστρο.
Περνάει από μία μικρή πόρτα, μία μεσαία πόρτα, μία μεγάλη πόρτα.
Περνάει ένα μικρό διάδρομο, ένα μεσαίο διάδρομο, ένα μεγάλο διάδρομο.
Περνάει ένα μικρό σαλόνι, ένα μεγάλο σαλόνι, ένα μεγάλο σαλόνι.
Μπαίνει σε ένα μικρό δωμάτιο, ένα μεσαίο δωμάτιο, ένα μεγάλο δωμάτιο.
Βλέπει ένα μικρό μπαούλο, ένα μεσαίο μπαούλο, ένα μεγάλο μπαούλο.
Ανοίγει το μεγάλο μπαούλο, βλέπει μέσα έναν ελέφαντα.
Κλείνει το μπαούλο.
Περνάει δίπλα από τα μπαούλα, μέσα από τα δωμάτια, τα σαλόνια, τους διαδρόμους, τις πόρτες.
Βγαίνει από το κάστρο, περνάει από τα νησιά, τις λίμνες, τα δάση, τα βουνά, τις πεδιάδες.
Φτάνει στον βράχο και λέει:
- Φτου ένας ελέφαντας!!!
Ένας Βλάχος κατεβαίνει στην Αθήνα και παρατηρεί ότι το καλοκαίρι, οι περισσότεροι Αθηναίοι κυκλοφορούν με τα γυαλιά του ηλίου στο κεφάλι. Έλα όμως που δεν ξέρει το ρόλο βαράνε αυτά τα μαραφέτια. Αποφασίζει λοιπόν να ρωτήσει κάποιον. - Συγνώμη ρε πατριώτη, αλλά αυτά που έχεις στο κεφάλι σου, τι είναι; - Από χωριό είσαι ρε φίλε; τον ρωτάει ο άλλος και πατάει τα γέλια. - Ναι ρε πατριώτη. Θα μου πεις; - Θα σου πω. Ένωσε τις χούφτες σου και θα δεις. Ενώνει τις χούφτες του ο Βλάχος και ο άλλος κατουράει εκεί. - Είναι ζεστά; ρωτάει το βλάχο όταν τελειώνει. - Οοούυυ! Καίνε, ζεματάνε! - Ωραία! Αυτό που έχω στο κεφάλι μου είναι ηλιακός θερμοσίφωνας...