Ένας νεαρός ηθοποιός πάει σε μια οντισιόν για κομπάρσους. Τον βλέπει ο σκηνοθέτης, του δίνει ένα βιβλίο με το ρόλο του, του λέει να τον μάθει καλά και να πάει για πρόβα.
Πάει ο πιτσιρικάς στο σπίτι, ανοίγει την πρώτη σελίδα και διαβάζει:
Βγαίνεις στη σκηνή, φτάνεις στη μέση και λες με δέος: "Πω πωωω μια κανονιά!", προχωράς και φεύγεις από τη σκηνή.
Γυρίζει στη 2η σελίδα: άδεια. Η τρίτη το ίδιο, ξεφυλλίζει όλο το υπόλοιπο βιβλίο: άδειο.
Το επόμενο πρωί πάει στο θέατρο και ρωτάει το σκηνοθέτη:
- Μα καλά, μόνο αυτό θα κάνω;
- Εντάξει, του απαντάει αυτός, δεν είναι μεγάλος ρόλος, αλλά έτσι ξεκινάνε όλοι. Αν τα πας καλά, θα έχεις καλύτερο ρόλο του χρόνου. Για πάμε μια πρόβα τώρα...
Ανεβαίνει στη σκηνή ο νεαρός, προχωράει στη μέση και λέει κάπως νωθρά: "Πω πω μια κανονιά."
- Τι είναι αυτό; Πως το λες έτσι; Δε νοιώθεις το δέος; Πρέπει να βγαίνει από μέσα σου κλπ, κλπ.
Όλη την υπόλοιπη εβδομάδα ο νεαρός στο σπίτι έλεγε και ξανάλεγε μόνος του: "ΠΩ ΠΩΩΩ ΜΙΑ ΚΑΝΟΝΙΑ!! ΠΩΩΩ ΜΙΑ ΚΑΝΟΝΙΑ!!ΠΩΩΩ ΜΙΑ ΚΑΝΟΝΙΑ!!"
Με τα πολλά, φτάνει η πρεμιέρα, ανοίγει η αυλαία, προχωράει, φτάνει στη μέση και την ώρα που ήταν να πει τα λόγια του, ακούει πίσω του έναν τεράστιο κρότο: ΜΠΟΥΟΥΟΥΟΥΜ.
Σκύβει έντρομος, βάζοντας τα χέρια πάνω από το κεφάλι του και λέει:
- ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;
Δυο μεθυσμένοι που είναι και οι μοναδικοί πελάτες κάθονται στο μπαρ.
Κάποια στιγμή ρωτά ο μεγαλύτερος σε ηλικία τον άλλο:
- Δε μου λες ρε παλικάρι που μένεις;
- Στην Κυψέλη απαντά ο νεότερος.
- Κοίτα σύμπτωση και εγώ εκεί μένω. Σε ποιον δρόμο;
- Στην Φ. Νέγρη λέει ο νεότερος.
- Μη μου πεις και εγώ στον ίδιο δρόμο μένω. Σε ποιόν αριθμό;
- Στο 24.
- Δεν το πιστεύω και εγώ στο νούμερο 24 μένω. Και σε ποιον όροφο;
- Στον τρίτο λέει ο άλλος.
- Δεν είναι δυνατόν και εγώ στον τρίτο μένω. Και πως σε λένε;
- Παπαδόπουλο.
- Για κοίτα να δεις και μένα Παπαδόπουλο με λένε.
Ξαφνικά ακούγεται η βαριά χοντρή φωνή του μπάρμαν να λέει:
- Ρε δεν πάτε στο διάολο πατέρας και γιος κάθε βράδυ τα ίδια μου κάνετε!