Είναι ένας Κερκυραίος, ένας Κεφαλλονίτης κι ένας Λευκαδίτης, που βρήκαν κάπου σ ένα αραχνιασμένο, σκοτεινό υπόγειο ένα λυχνάρι, απ αυτά τα μυστήρια με τα τζίνι. Το τρίψανε και ξεπετάχτηκε το τζίνι. - "Έχετε ο καθένας από μια ευχή, θα σας την πραγματοποιήσω και μετά φεύγω", λέει το τζίνι. - "Ψαράς είμ εγώ, ψαράς είν ο πατέρας μου, ψαράς ήταν κι ο παππούς μου κι ο γιός μου ψαράς θα γίνει κι αυτός. Θέλω να γεμίσουν οι ωκεανοί και τα πέλαγα με ψάρια.", λέει ο Λευκαδίτης. - "Έγινε!", λέει το τζίνι και πραγματοποιήθηκε η ευχή. - "Θέλω έναν τείχος γύρω απ όλη την Κέρκυρα, έτσι που τίποτα να μη μπορεί να μπει μέσα., λέει έκθαμβος ο Κερκυραίος. Μ ένα κροτάλισμα των δακτύλων, το τζίνι πραγματοποιεί κι αυτήν την ευχή. - "Δε μου το ξαναλές αυτό το περί τείχους;", ρωτά ο Κεφαλλονίτης. - "Να, είναι γύρω στα πενήντα μέτρα ψηλό, 20 μέτρα φαρδύ και τίποτα δεν μπορεί ούτε να μπει ούτε να βγει από εκεί," λέει το τζίνι. - "Εντάξει. Γέμισε το με νερό τώρα!", λέει ο Κεφαλλονίτης.
Ένα πρωί μια μαμά πάει να ξυπνήσει το γιο της.
"Ξύπνα, αγόρι μου. Είναι ώρα να πας σχολείο"
"Γιατί μωρέ μαμά; Δε θέλω να πάω"
"Πες μου δυο λόγους γιατί δε θέλεις να πας"
"Τα παιδιά δε με χωνεύουν και οι δάσκαλοι με μισούν. Να γιατί!"
"Αυτός δεν είναι λόγος να μη θες να πας σχολείο. Έλα, σήκω να ετοιμαστείς"
"Πες μου δυο λόγους γιατί πρέπει να πάω στο σχολείο"
"Λοιπόν... Ένας λόγος: Είσαι 52 ετών. Κι ένας δεύτερος; Είσαι ο Διευθυντής!"