Είναι στην παραλία πατέρας και γιός και στο χάος περνάει ένα πλοίο.
-Μπαμπά, πλοίο είναι αυτό;
-Οχι, αγόρι μου δεν βλέπεις πόσο μεγάλο είναι; Υπερωκεάνιο είναι!
-Σοβαρά, εεε; Και πως γράφεται;
-Χμμμ, έχεις δίκιο, πλοίο είναι...
Ο Θεός ρίχνει μια ματιά στη γη και βλέπει σε μια χώρα της Αφρικής τους ανθρώπους σε άθλια κατάσταση: μικρά παιδιά να πεθαίνουν από πείνα και αρρώστειες που στον αναπτυγμένο κόσμο έχουμε ξεχάσει, μεγάλους εξαϋλωμένους, με πληγωμένα κορμιά από μολύνσεις και γύρω τους ερημωμένη γη και καταστροφή.
Ρωτά γιατί συμβαίνει αυτό και οι άγγελοι του απαντούν πως ο ίδιος αποφάσισε παλιά ότι έτσι πρέπει να γίνεται για να τιμωρηθεί το ανθρώπινο γένος για το προπατορικό αμάρτημα.
Ο Θεός αποκρίνεται απορημένος: Μα εγώ πλάκα έκανα. Ξανακοιτάζει στη γη και λίγο πιο πάνω στην υδρόγειο βλέπει κάτι καθολικούς ιερείς που περνούσαν ζωή χαρισάμενη.
Ρωτά πάλι ξαφνιασμένος τώρα: αυτοί γιατί δεν υποφέρουν;
Και η απάντηση: Αυτοί Πανάγαθε το ξέρανε ότι έκανες πλάκα...