Μια γυναίκα πάει στην κοινωνική πρόνοια, (ή όπως αλλιώς το λένε, δεν
ξέρω), να πάρει επίδομα πολύτεκνης κι ο υπάλληλος τη ρώτησε:
- Πόσα παιδιά έχετε
- Δέκα! απάντησε αυτή. (Μεσάνυχτα θα είχε από μεθόδους αντισύλληψης!)
- Και τα ονόματά τους;
- Γιώργος, Γιώργος, Γιώργος, Γιώργος, Γιώργος, Γιώργος, Γιώργος,
Γιώργος, Γιώργος και Γιώργος, απάντησε η γυναίκα
- Όλων τα ονόματα είναι Γιώργος; απόρησε ο υπάλληλος. Και πώς τα
φωνάζετε να μαζευτούν στο σπίτι;
- Εύκολο! Απλά φωνάζω «Γιώργο» και μαζεύονται όλα.
- Κι όταν θέλετε να τα βάλετε να φάνε;
- Τότε λέω: «Γιώργο, έλα να φας».
- Κι όταν θέλετε να πείτε σε ένα μόνο απ τα παιδιά να κάνει κάτι;
- Ε, τότε χρησιμοποιώ το επώνυμο!
Δύο τρελοί προχωρούν στο δρόμο και περνάν μπροστά από ένα γήπεδο και λέει ο ένας:
- Δεν πάμε να παίξουμε καμιά μπαλίτσα;
- Μα πώς αφού είμαστε μόνο δύο...
- Έλα μωρέ, εγώ θα κάνω τους παίκτες και εσύ τους θεατές, την κερκίδα.
- Εντάξει, άντε, πάμε.
Μπαίνουν λοιπόν μέσα στο γήπεδο και ξεκινάν.
Ο ένας έτρεχε πάνω κάτω. Έκανε τριπλίτσες και όλα τα σχετικά.
Ο άλλος καθόταν στις κερκίδες, ζητωκραύγαζε, φώναζε συνθήματα, χειροκροτούσε...
Σε κάποια φάση ο εκ της κερκίδας βρίσκει κάτω ένα τενεκεδάκι, το παίρνει στα χέρια του και το πετάει στο κεφάλι του άλλου.
Γυρνάει αυτός και φωνάζει:
- Καλά ρε, ανάμεσα σε 22 παίκτες, εμένα βρήκες και χτύπησες;
Και απορημένος ο άλλος κοιτάει δεξιά, κοιτάει αριστερά και απαντάει:
- Εδώ είναι 30 χιλιάδες κόσμος!!! Γιατί πιστεύεις ότι εγώ σε χτύπησα;;;