Αρρώστησε η μητέρα του Γιωρίκα, και έπρεπε να πάει να την δει. Αποφάσισε να αφήσει λοιπόν στην θέση του στο μπαρ τον Κωστίκα, και άρχισε να του δίνει συμβουλές.
- Λοιπόν, τα πράγματα είναι απλά. Όλοι οι πελάτες εδώ είναι καλοί και φιλικοί. Το πιο δύσκολο που έχεις να αντιμετωπίσεις είναι κάποιοι κωφάλαλοι που έρχονται εδώ κάθε βράδυ.
- Καλά, ρε Γιωρίκα, αφού είναι κωφάλαλοι πώς θα ξέρω τι θέλουν; ρωτάει ο Κωστίκας.
- Α, το έχουμε ταχτοποιήσει αυτό. Εγώ με αυτούς έχουμε βρει συνθήματα. Όταν σου δείχνουν ένα δάχτυλο, θα τους πηγαίνεις Gordons, όταν σου δείχνουν 2, θα τους πηγαίνεις βότκα και όταν σου δείχνουν 3 θα τους πηγαίνεις ουίσκι...
Το επόμενο απόγευμα στο μαγαζί έρχονται και οι κωφάλαλοι.
Δείχνουν 1 με το δάχτυλο, του πάει Gordons. Δείχνουν 2, τους πάει βότκα. Δείχνουν 3, τους πάει ουίσκι.
Μετά από λίγο βλέπει και τους 3 να κοιτάνε το ταβάνι με τα στόματα ανοιχτά. Δεν ξέρει τί σημαίνει αυτό και τηλεφωνεί στον Γιωρίκα.
- Α, έλα ρε, αυτό δεν είναι τίποτε, λέει ο Γιωρίκας!
- Τότε τί έχουν πάθει; ρωτάει ο Κωστίκας;
- Τίποτε ρε... Μεράκλωσαν και τραγουδάνε...
Ήρθε ένας ελληνοαμερικάνος στην Αθήνα και παίρνει ένα ταξί για να δει την πόλη...
Καθώς περνάνε κάτω από την Ακρόπολη ρωτάει τον ταξιτζή:
- Πολύ ωραίο αυτό, πόσο καιρό σας πήρε να το φτιάξετε;
- Τι να σου πω ρε φίλε, δε θα πήρε 50-100 χρόνια;
- Τι λες; Εμείς στο Αμέρικα θα το φτιάχναμε σε 5-10 μήνες.
Πηγαίνουν προς την παραλία και βλέπουν το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.
- Πολύ ωραίο αυτό, πόσο καιρό σας πήρε να το φτιάξετε;
- Ε, αυτό σε 3-4 χρόνια ήταν έτοιμο! λέει ο ταξιτζής με μεγαλύτερο θάρρος αυτή τη φορά.
- Τι λες; Εμείς στο Αμέρικα θα το φτιάχναμε σε 3-4 εβδομάδες!
Ο ταξιτζής έχει αρχίσει να τα παίρνει άσχημα και μόλις περνούν έξω από το Ολυμπιακό Στάδιο ο τύπος τον ρωτάει:
- Πολύ ωραίο αυτό, πόσο καιρό σας πήρε να το φτιάξετε;
Όποτε απαντά ο ταξιτζής αγανακτισμένος:
- Δεν ξέρω ρε φίλε! Χθες που πέρασα δεν ήταν εδώ!